Xelea de lima

Jalea de lima y queso crema

Queixos e doces parecen estar feitos uns para os outros. Algúns queixos e algúns doces, que non todos serven para mesturar, inda que por veces se produzan combinacións sorprendentes como aquel touciño de ceo con crema de cabrales que nos serviu Toñi Vicente, no seu restaurantes compostelán, na mesa que compartía cun fotógrafo e un xornalista gastronómico italiano que se marabillaron de Toñi, da súa cociña e daquela sobremesa.

En Galicia somos moi afeccionados ao queixo con marmelo. Sempre queixo galego, tenro, para min mellor o do país ou Arzúa-Ulloa, e mellor aínda se está un chisco salgado para que contraste coa dozura do marmelo. Sempre me gustaron os contrastes entre o doce e o salgado.

Tamén aos queixos tenros lles vai ben o doce de mazá, que me gusta sempre con canela (a mazá e a canela parecen tamén feitas unha para a outra) ou o mel galego, mellor cando é un mel escuro e potente (milflores, castiñeiro…).

Lembro, claro está, o biscoito que facía miña tía Pepita, que me ensinou a acompañalo de queixo do país e facían un dúo delicioso.

E resulta imprescindible traer aquí unha das sobremesas con queixo que máis me apaixonan. É unha sobremesa tipicamente cubana: queixo crema con cascos de goiaba en xarope. Aquí si que o sal do queixo é irrenunciable. Sérvense queixo e cascos xuntos e vaise collendo coa culler un pouco de cada e metendo todo xunto na boca. ¡Gloria pura!.

Inspirado nesa sobremesa está a da fotografía, na que o queixo crema se acompaña dunha xelea de lima caseira. Outra mestura fantástica, especialmente para quen, coma min, goza co aroma da lima.

Esta xelea levoume dúas veces ao outro lado do Atlántico. Primeiro cando a imaxinei, a preparei e probei o resultado por primeira vez. Lembraba entón unha viaxe en 2000 dende Miami a Cayo Hueso (Key West para os usamericanos). Resulta imprescindible parar a probar a Key lime pie, unha torta típica da zona, pero a min o que verdadeiramente me entusiasmou foi a marmelada de lima, moi, pero moi parecida, a esta xelea.

A segunda viaxe transatlántica, como xa dixen, foi ata a Habana para mesturar a xelea con queixo crema.

Sobre a factura das xeleas xa falei noutra ocasión, cando ofrecín a receita da xelea de guindas. A elaboración é sinxela pero ten un aquel que me marabilla.

Resumindo moito, a xelea é o resultado de mesturar pectina e azucre. O azucre está en tódolos supermercados e a pectina é fácil de conseguir: está en multitude de froitas: mazás, peras, marmelos, amoras… Tamén a hai en po, pero nin sei onde atopala nin, tendo froita fresca á man, me interesa.

No caso de froitas, como a lima ou as guindas, que non teñen pectina propia ou a teñen en cantidade insuficiente, o máis sinxelo é aproveitar a das mazás, así que para facer a xelea de lima cocín un quilo de mazás (sen pelar e con todo o corazón) cortadas en anacos con dous vasos de auga e unha lima cortada en catro.

Unha vez ben cocidas, púxenas a escorrer toda a noite, recollendo o líquido resultante, que vai ser a materia prima da nosa xelea.

Ao día seguinte pásase ese líquido por unha manga do café ou unha estameña e mídese. Por cada litro de líquido engádense entre 650 e 750 gramos de azucre, ao gusto de cada un, a pel dunha lima (relada ou cortada moi fina, e so a parte verde) e o seu zume.

Ponse a mestura a cocer removendo con frecuencia e entón empeza a maxia porque inicialmente o líquido de partida parece turbio e durante a cocción xorde algo de escuma na superficie (retirase cunha escumadeira), pero ao remate da mesma o resultado vai ser transparente e cristalino (no caso da xelea de lima a reladura núbraa un pouco). Saberemos que a xelea está lista para envasar cando unha gotiña posta no borde dun prato esvare lixeiramente por el.

4 thoughts on “Xelea de lima

  • 13 de Outubro de 2011 at 15:11 03Thu, 13 Oct 2011 15:11:17 +000017.
    Permalink

    ¡Oido cocina!

    Me encantan las confituras suaves, para acompañar quesos. Suelo currarme algunas de vez en cuando, para tener un par de tarros siempre listos. Es increible el tiempo que llegan a durar y lo buenas que están.

    La de tomate verde es la crema y la de naranja amarga y la de alquenqueje y la de moras y y …..

    Dulces saludos.

    Reply
  • 17 de Outubro de 2011 at 20:12 08Mon, 17 Oct 2011 20:12:54 +000054.
    Permalink

    Bueno, justo acabo de embotar mi jalea de limas… Hasta mañana no sabré si ha cuajado bien, pero a priori está espectacular de color, transparencia, sabor…

    A ver si así consigo dejar de ir detrás de la Rose’s como una adicta cualquiera. ¡Muchas gracias!

    Reply
  • 17 de Outubro de 2011 at 21:34 09Mon, 17 Oct 2011 21:34:13 +000013.
    Permalink

    Tomates verdes? Suena muy bien
    Carme, si no cuaja bien no pasa nada. Mañana la cueces un poco más y verás como espesa más. Que aproveche!

    Reply
  • 18 de Outubro de 2011 at 10:51 10Tue, 18 Oct 2011 10:51:09 +000009.
    Permalink

    ¡Fabulosa! Ha quedado en su punto 🙂

    Madonna dijo que sus ‘manolos’ eran mejores que el sexo, pues yo digo que la jalea de lima es mejor que los ‘manolos’.

    ¡Muchas gracias de nuevo!

    Reply

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *