¡AUXILIO!

Esta é unha petición de axuda para tódolos lectores, galegos ou non, que coñezan ben a cociña galega. Preciso documentar como galegos os seguintes pratos:

Acelgas con pasas.

Cabaciños ao modo da Coruña (recheos con polo cocido e xamón york, gratinados e servidos con queixo relado).

Estufado de patacas á galega (rodas de patacas pasadas por ovo, enfariñadas e fritidas para despois cocelas cun sofrito de cebola, allo e perexil, auga e azafrán).

Grelos con marisco (langostinos, vieiras, cigalas e langosta cocidos e despois dourados con manteiga na tixola onde despois se pon crema de leite e caldo de peixe e de seguido os grelos. Sérvese acompañado de ameixas abertas ao vapor).

“Habas” con almejas (as tradicionais fabas con ameixas, pero cociñadas con “Fabas lobas”).

Nabos al huevo (nabos cocidos e despois dourados en aceite e manteiga, para de seguido engadir nata, xema de ovo mesturada con leite ata que a salsa espese).

Pementos ao estilo de Pontevedra( pementos verdes e vermellos asados, pelados e servidos con sal, aceite e vinagre).

Rodaxas de pataca ao ovo (rodas de pataca douradas en manteiga, engadindo fariña, perexil e caldo e finalmente xema de ovo).

Mexillóns á panadeira (mexillóns abertos ao vapor aos que se lle bota un prebe feito con cebola, allo, pemento vermello, bacón, azafrán, caldo dos mexillóns e finalmente gratinados despois de salferir pan relado).

Pescada con acelgas.

Polbos ao albariño (ingredientes: 1 quilo de polbos, en plural).

Churrasco de tenreira (ponse a carne en anacos nunha cazola con cebolas, allos cenorias, loureiro, perexil, pementa, viño e aceite e cócese no forno).

Costelas de porco rebozadas.

Xamón con salsa de leite.

Ovos escumosos (rebandas de pan frito sobre as que se pon clara de ovo batida mesturada con xamín picadiño e a xema dun ovo. Sérvese despois de pasar polo forno).

Arroz ao forno (sobremesa, una especie de flan con arroz).

Crema queimada con follado (sucesivas capas de follado e natillas. A última capa de natillas queimada cun ferro quente).

Queixo de pasta (masa de améndoas, ovos, xarope, canela e sándalo ao que se lle da forma redonda e se coce no forno).

Os comentarios quedan abertos

13 thoughts on “¡AUXILIO!

  • 01 de Agosto de 2009 at 18:53 06Sat, 01 Aug 2009 18:53:06 +000006.
    Permalink

    Chegando hai anos a unha vez nunha aldea do Courel, no forno do lugar estaban cocendo polo e arroz ao forno, de sobremesa. Non é ningunha proba contundente, pero o teu post fíxome lembrar unha fin de semana estupenda paseando polos soutos do lugar.

    Reply
  • 02 de Agosto de 2009 at 01:10 01Sun, 02 Aug 2009 01:10:28 +000028.
    Permalink

    Sr. Vila, a iso chámolle eu poñer ao persoal nun brete. Documentar, di? Pero se neste pais é case imposíbel documentar a existencia da castaña…. Se lle serve de algo, a miña aboa facía a ensalada esa de pementos verdes e vermellos asados con aceite vinagre e sal. Vamos, a miña aboa, a miña nai e eu mesmo. Da banda de Tui, como xa sabe….

    Reply
  • 02 de Agosto de 2009 at 10:28 10Sun, 02 Aug 2009 10:28:42 +000042.
    Permalink

    Bueno, si non é documentar polo menos díganme se recoñecen os platos como galegos. Porque aparecen nun libro titulado “Cocina gallega” e a min soanme máis exóticos que o chop suey de pementos de Arnoia. ¡Se ata hai un no que se emprega o sándalo como especia!

    Reply
  • 02 de Agosto de 2009 at 10:59 10Sun, 02 Aug 2009 10:59:32 +000032.
    Permalink

    acabaramos, ho….. eu estaba a flipar con algúns, pero pensaba que se o dí colineta, será que son galegos…..

    Reply
  • 02 de Agosto de 2009 at 13:06 01Sun, 02 Aug 2009 13:06:16 +000016.
    Permalink

    Respecto ó emprego de pasas, a familia da miña avoa materna, que é de Vilanova de Arousa pero de ascendencia catalana, sempre dixo que chegara a Galicia cos cataláns. Non sei qué haberá de certo, pero se así fora ben podería levar por aquí cando menos desde finais do S.XVIII.

    En canto ó xamón con salsa de leite, nas notas de cociña da avoa desa avoa da que falo, natural de Cabo de Cruz, de familia de conserveiros cataláns, e casada na Pobra do Caramiñal con outro conserveiro de ascendencia catalana, aparece un lombo de porco ó leite. Non ten datas, pero falamos do primeiro cuarto do S.XX. Trátase dun receita tradicional na familia que, dadas as orixes da mesma, tamén pode ser importanda ainda que cando menos estaría documentada por aquí hai case un século. Iso si, non sei se coincidirá coa que mencionas.

    Reply
  • 02 de Agosto de 2009 at 18:09 06Sun, 02 Aug 2009 18:09:34 +000034.
    Permalink

    eSedidió, eu cada día creo menos. O libro, publicado por Edicións Susaeta, é un verdadeiro despropósito, pero ¡eche o que hai!

    Reply
  • 03 de Agosto de 2009 at 09:01 09Mon, 03 Aug 2009 09:01:38 +000038.
    Permalink

    A mi el “Queixo de pasta” me recuerda mucho al tecula mecula de Olivenza(Badajoz). Muy rico por cierto.

    Reply
  • 03 de Agosto de 2009 at 11:23 11Mon, 03 Aug 2009 11:23:51 +000051.
    Permalink

    É só cuestión de documentar correctamente… vexamos…

    As acelgas con pasas, con piñóns, sempre foron as moi tradicionais e galegas “acelgas a la catalana”

    O “Estofado de patatas a la gallega” só lles faltan as améndoas para ser as moi tradicionais e galegas “Patatas a la importancia”

    Pero quédome sobre todos con “Nabos al huevo”. De todos é coñecida a grande afición dos galegos polos nabos, sempre tan consumidos en Galicia, onde sempre se rexeitou tradicionalmente as súas follas…

    E os “pulpitos”, tan típicos da zona noreste de Galicia, aló polas zonas de Galicia que naña o Mediterráneo.

    En fion, que é cuestión de documentalos ben e xa está… os Falafel de fabas pintas tamén son un prato galego moi tradicional

    :-)))))

    En fin, que sendo que é a editorial, por desgracia, tampouco me sorprende…

    Unha aperta

    Reply
  • 03 de Agosto de 2009 at 16:52 04Mon, 03 Aug 2009 16:52:29 +000029.
    Permalink

    Gracias Delokos. ¡Dúbidas despexadas!
    E agora unha proposta: xa que temos aquí a Santiago Matamoros podíamos:
    1.- Inventar un trío musical que se chame o Trío Matamoros. Éxito asegurado nas festas do Apóstolo do ano próximo.
    2.- Un plato de feixóns negros e arroz, porco e especias.
    3.- Unha festa na que desfilen a trabucazo limpo as tropas de mouros e cristiáns.
    E podemos inventar unha festa que empece polo desfile de mouros e cristiáns, siga coa degustación de mouros e cristiáns e remate cun concerto do Trío Matamoros cantando “Para Vigo me voy”.
    Igual quedaba mellor que os fogos do Apóstolo de deseño italiano. ¡E xa de paso que viva o deseño italiano, pero que viva lonxe! Na mesma urbanización que os de Susaeta.

    Reply
  • 03 de Agosto de 2009 at 19:00 07Mon, 03 Aug 2009 19:00:40 +000040.
    Permalink

    Quererá vostede dicir o trío Matamouros, of course…..

    Reply
  • 03 de Agosto de 2009 at 19:49 07Mon, 03 Aug 2009 19:49:53 +000053.
    Permalink

    ¿Quieres ver mis patatas rebozadas o patatas a la importancia?. Son muy similares a las que estás buscando, solo les falta la cebolla.
    Es un plato de toda la vida y de varias regiones.
    Auxiliado.

    Reply
  • 04 de Agosto de 2009 at 17:39 05Tue, 04 Aug 2009 17:39:26 +000026.
    Permalink

    É necesario e urxente elaborar un “corpus da cociña galega” con criterio científico. Un saúdo.

    Reply
  • 17 de Setembro de 2009 at 15:10 03Thu, 17 Sep 2009 15:10:28 +000028.
    Permalink

    acabo de conocer este b-log y de leer esa petición de documentación de “galleguidad” de esos platos. Dentro de mi poco alcance culinario ninguno de ellos es tipico de la cocina gallega, tal como era de suponer. En cuanto al uso de las pasas (típico en la empanada de bacalao hecha más abajo del rio Ulla) siempre le oi decir a mi madre (gran cocinera de su casa) que procedia de Portugal y daba como argumento que su utilización estaba restringida a la provincia de Pontevedra. En fin, para que hacer caso de las editoriales, lo que se debería hacer es actualizar y poner en los tiempos de hoy todo el “corpus gastronomico” del Picadillo, al menos si no autentica cocina gallega si representa la cocina que se hacia en los hogares burgueses gallegos de fines del XIX, principios del XX.

    Reply

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *