Comida en Celler de Can Roca

Tres días de viaxe polo Ampurdán para coñecer a súa oferta gastronómica dan para moito, e moito teño que contar, pero non hai problema para elixir por onde comezar que é, case, polo final. O máis agardado por todos era a visita ao Celler de Can Roca, onde os irmáns Josep e Joan nos recibiron amablemente e antes da comida nos acompañaron aos seus respectivos dominios: a adega e a cociña.

Iremos por partes. E xusto ao revés de como foi a visita. Primeiro a comida, que, claro está, era o que máis interesaba e que non decepcionou a ninguén, inda que a min non me fixo ver máis estrelas das que xa teño visto algunhas veces en Galicia. A comida resultou espléndida, pero as expectativas creadas, extraordinarias, non se viron cumpridas. Mea culpa.

A comida comezou cunha copa de cava (non apuntei os viños porque nos anunciaron o menú impreso ao final da comida, e chegou, pero sen os viños) e unha selección de aperitivos. O “cabaciño encurtido con vinagre balsámico e xenciana” e as “mini cenorias con laranxa” semellaban unha horta plantada nun pequeno caldeiro de zinc. Ademais “renxente de romeu”, “chícharos á menta”, “veloute de crustáceos con berberecho” e un fantástico “bombón de foie”.

O forte da comida comezou cun “turrón de foie gras con ensalada de tubérculos”. Xenial o foie, cuberto cunha lixeira capa de cacao en po. Lixeiro tamén o foie e espléndido o xogo de texturas, sabores e contraste doce-salgado. O mellor da comida.

Aquel comezo prometía acabar nunha gran traca final. O seguinte prato foi un “royal de alcachofas con pipas de xirasol e laranxa”. Menos potente que o anterior pero de novo un interesante contraste de texturas e sabores. Afortunadamente para min, que non son moi afeccionado a elas, as alcachofas só manifestaban moi lixeiramente o seu sabor metálico. Moi ben.

Xa non me fixo tanta gracia o “souflé de berenxenas asadas á grella con sardiñas mariñadas con aceite de anchoas e caviar de vinagre”. Impresionantes os lombos de sardiña que envolvían un souflé que perdía todo o seu sabor ante a potencia das mesmas e a chispa do caviar de vinagre.

Chegou despois o prato que menos me emocionou do menú: “dourada con fiúncho, olivas verdes e salicornia”. A potencia salina da salicornia apagaba as sutilezas da dourada.

Rematamos a parte salgada cunha “ventresca de cabrito con parmentier de leite de cabra e menta”. Espléndido o cabrito e non menos interesante a gornición.

O apartado de sobremesas comezou coa “adaptación do perfume Trêsor de Lancome” en forma de veloute de pexego de viña con rosas, nésperas e albaricoques. Excesivo dominio das rosas nun prato que a min me gustou moito porque me gustan as rosas, pero que non recoñecín na mostra do perfume que puxeron nuns conos de papel despois de rematar o prato.

Finalmente un “postre láctico”: doce de leite, xeado de mató, escuma de recuit, gotas de iogur, nube de azucre e sorbete de goiaba. Tódolos lácteos feitos con leite de ovella. De novo o xogo de texturas, sabores e temperaturas.

Co café uns petit fours, servidos en preciosas caixa lacadas, nos que predominaba o xogo do chocolate cos cítricos.

Para rematar destacar a eficacia e elegancia do persoal de sala, ao que poucas veces prestamos atención e que co seu traballo poden mellorar ou estragar unha comida. En Can Roca son unha eficaz prolongación da cociña.

Foto: Ventresca de cabrito con parmentier de leite de cabra e salicornia. O resto do menú pódese ver no album de picassa.


4 thoughts on “Comida en Celler de Can Roca

  • Pingback: Beauty Shopping Blog » Finalizamos

  • 27 de Xuño de 2008 at 19:10 07Fri, 27 Jun 2008 19:10:50 +000050.
    Permalink

    Bueno, en cualquier caso, una de las visitas imprescindibles de la gastronomía nacional. Pues yo me lo había anotado como una de mis prioridades para cuando organizara una visita por Cataluña, pero tu post no lo he visto demasiado entusiasta; ¿puedo entender de tus palabras que no mejora con claridad a Casa Solla por ejemplo?

    Un saludo,

    Melvin

    Reply
  • 27 de Xuño de 2008 at 19:37 07Fri, 27 Jun 2008 19:37:52 +000052.
    Permalink

    Yo no puedo juzgar a un restaurante por una sola comida, pero el día que yo comí allí esperaba mucho más. De hecho los aperitivos y el turrón de foie fueron extraordinarios, pero en los siguientes platos el nivel bajó, con excepción del cabrito que me pareció también muy bueno. Marcelo o Solla me han emocionado tanto como Roca ese día, pero claro, yo esperaba de Roca más que de Marcelo o de Pepe.
    ¿No me has visto entusiasta? Pues será porque no fui capaz de expresarme como debía. En Galicia yo he visto estrellitas en muchos restaurantes, como también las vi en el Celler, pero allí esperaba unos fuegos artificiales que no llegaron.
    Conclusión: fíate de tus propias impresiones y no de lo que cuenten los demás, que estamos hablando de gustos personales, que no son medibles.

    Reply
  • 27 de Xuño de 2008 at 19:38 07Fri, 27 Jun 2008 19:38:36 +000036.
    Permalink

    Ah! y repetiría mañana mismo.

    Reply

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *