Sorbete de mojito

Hoxe volveron á miña cabeza os grandes momentos pasados na hai tempo desaparecida Taberna Cubana, que se situaba na madrileña rúa María de Guzmán, ás costas desa marabilla realizada polo arquitecto galego Antonio Palacios que é o coñecido como Hospital de Xornaleiros de Maudes, hoxe sede dalgúns organismos oficiais da Comunidade de Madrid. Vese que a Palacios lle gustaba darlle ás súas obras un aspecto distinto do uso ao que ían dirixidas, de maneira que o Hospital a todos lles parece unha igrexa e Troski, na súa estanza en Madrid, rebautizou o Palacio das Telecomunicacións, antiga sede de Correos na Praza da Cibeles, como “Nosas Señora das Telecomunicacións”, porque non parece unha igrexa, senón unha catedral. Outra obra salientable de Palacios na zona é o edificio do Banco Central. Por imperativo legal non se podían construír máis de dous pisos, que son os que o edificio ten exteriormente, pero por dentro deben ser cinco ou seis.

En fin, que a arquitectura madrileña de comezos do século XX ten un nome propio fundamental: Antonio Palacios.

Pero a cousa ía non de arquitectura madrileña senón da Taberna Cubana, na que tantos momentos estupendos pasei noutro tempo. Tan pequena tan pequena que cunha ducia de clientes xa se enchía e con quince revertía, que era a situación habitual o establecemento. O mérito era de Elma, unha habaneira descendente de xentes da parroquia de Noche do concello de Vilalba (Lugo).

Elma lembraba a seu avó vilalbés e como con frecuencia preparaba o cocido na Habana e coas sobras do mesmo (carnes, garavanzos, verduras e ata os fideos da sopa aos que escorría o caldo) facía unha tortilla á que segundo a habanera chamaba “molleta”. Eu andei por Galicia detrás da molleta pero non fun quen de dar co seu rastro e ademais o nome, de aspecto catalán, tenme algo despistado.

Na Taberna Cubana Elma non poñía molleta. A súa especialidade eran os cócteles cubanos de toda a vida. Facía os mellores mojitos e daiquirís que teña probado na miña vida, e ademais ensinoume a facelos, pero nunca fun capaz de sacar no daiquirí o punto que ela conseguía. E tamén preparaba mulatos, cubanitos, jaibol, e tantos outros, sempre con auténtico ron cubano (Habana Club) o que moitas veces lle levou a ter problemas co peor da colonia cubana en Madrid e ata a recibir anónimos con graves ameazas, que eu mesmo tiven nas miñas mans.

Non lle importou e seguiu empregando Habana Club, que daquela era o único ron cubano que había en España, porque dicía que tódolos demais non valían para o seu traballo. Na Taberna ofrecía o catálogo completo de Habana Club, que daquela eran os de 3, 5, 7 e 15 anos, así como o Edmundo Dantés, de 25.

Elma ata inventou o seu propio cóctel. Resulta que nun tempo os importadores de Habana Club, que daquela era a firma española Larios, traían de Cuba o ron e un licor doce, de canela, de baixa gradación (arredor de 20 grados) que se chamaba Licor Diabólico. Dalgunha maneira se amañaron para obrigar aos consumidores de ron a mercar tamén o Diabólico e a nosa amiga, que se negaba a vender chupitos aos rapaces que daquela aínda non facían botellón, só lle atopou un destino: o cóctel Diabólico Cubano.

Nun vaso de mojito (vaso de tubo pero máis baixo que os normais e, polo tanto, de menos capacidade) poñía unha gotas de zume de limón, unhas pedras de xeo, un chupito de Habana Club 3 anos e outro chupito de Licor Diabólico. Despois enchía de zume de laranxa natural ata o borde, remexía e listo.

De verdade que era diabólico o combinado, porque entraba como auga e subíase á cabeza coma o ron e o licor que levaba. Así que non era raro que os que se atrevían cun diabólico despois de seis ou sete mojitos ou daiquirís acabasen algo peneques.

Pero eu ía falar aquí do sorbete de mojito e xa esgotei o espazo, así que mellor será que lle dean a volta á páxina para mirar a receita.

3 thoughts on “Sorbete de mojito

  • 02 de Febreiro de 2011 at 16:17 04Wed, 02 Feb 2011 16:17:35 +000035.
    Permalink

    MIQUEL NO PUEDES Y MAGINAR QUE ALECRIA ME DIO SABER QUE ALQUIEN COMO TU ME RECORDARA, SI LO VEZ ME GUSTARIA ESTAR EN CONTACTO.
    SALUDOS ELMA.
    MI LELEFONO ES 670015306

    Reply
  • 02 de Febreiro de 2011 at 21:44 09Wed, 02 Feb 2011 21:44:01 +000001.
    Permalink

    Elma, amiga, lo bueno siempre deja huella. Y lo buenísimo, huella profunda.
    Verás por la foto que tengo copas como las que tu usabas para el daiquirí y que compré en el almacén que tu me indicaste.
    En fin, que me quedo con ganas de un daiquirí, que nunca volví a tomarlos como los tuyos (los mojitos me los preparó yo y no serán igual, pero se parece mucho).
    Te llamaré.

    Reply
  • 16 de Febreiro de 2011 at 14:42 02Wed, 16 Feb 2011 14:42:48 +000048.
    Permalink

    SOY ELMA LO DE LA MOLLETA NO ES DE GALICIA(ES DE ASTURIA)MI ABUELA ERA DE CUDILLERO.
    DIME POR DONDE ESTAS AHORA.
    SALUDOS

    Reply

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *