Unha comida en Domínguez

Un imprevisto levoume esta semana a chorar de emoción unha vez máis no restaurante Domínguez, de Santiago de Compostela, que en realidade é máis unha casa de comidas ao estilo tradicional. As bágoas non asomaron aos meus ollos, pero por dentro chorei desconsolado sabedor de que en pouco tempo este templo do bo comer será historia pasada. Xa mo dixo o propietario o verán pasado: “Antes de dous anos pecho”. Motivos de saúde e a falta de relevo xeracional están detrás da decisión que todos lamentaremos.

O Domínguez é coñecido pola súa cociña caseira e, de maneira moi especial, polos callos dos xoves, que congregan nas poucas mesas do local a tódolos afeccionados de Compostela a este prato. Non era xoves o día que eu fun pero non importou: comín unha fabada fantástica.

Antes de pasar ao comedor, Carmen, cociñeira e camareira, indicoume o menú do día: sopa de fideos, ameixas, fabada e carne ao caldeiro. Elixín a fabada e rexeite as ameixas que me propoñía de primeiro. “Fabada primeiro e queixo despois –pedín-, unha copa de mencía e unha botella de auga”.

Como é tradicional nas vellas casas de comidas, a fabada veu nunha cazola para que me servira a gusto. E servín un bo prato e un chisquiño máis para repetir. A fabada estaba de dez, cunhas fabas da Mariña de Lugo que eran manteiga pura, como se non tiveran pel e todas enteiras por moito que estiveran no punto xusto de cocción. Chourizo e lacón en anacos e a morcilla, pouca, desfeita por entre as fabas. Non precisaba máis. Poucos restaurantes de primeira liña serían capaces de mellorar aquel guiso, servido abundantemente, como é habitual neste tipo de establecemento. A proba da abundancia está nas fotos: na primeira amoso a cazola como chegou á mesa e na segunda como se foi dela: coa fabada que me puxeron comían dúas persoas.

E do queixo non me queixo, que di a cantiga popular. Máis ben todo o contrario. De novo unha gran ración dun queixo do país, cremoso e saboroso, de factura caseira. Un deses queixos de mal aspecto que venden as paisanas na praza, feito sen molde, desparramado nun prato, pero saborosísimo. Gloria pura. O marmelo volveu íntegro para a cociña ante a enorme calidade do queixo que non precisaba máis acompañamento que un codelo do pan de bola que acompañou a comida.

Cunha copa de Vía Romana, auga e café a cousa saíu por 13 euros. ¿Alguén da máis?

3 thoughts on “Unha comida en Domínguez

  • 19 de Maio de 2008 at 20:38 08Mon, 19 May 2008 20:38:41 +000041.
    Permalink

    Ë unha pena que un lugar de estas carecteristicas peche, otalmente de acordo contigo.Ah!!! debe faltar unha foto xa que a segunda q fai referencia non aparece(La prueba de la abundancia está en las fotos: en la primera muestro la cazuela como llegó a la mesa y en la segunda como se fue de ella: con la fabada que me pusieron comían dos personas.

    Reply
  • 20 de Maio de 2008 at 01:34 01Tue, 20 May 2008 01:34:13 +000013.
    Permalink

    esta non é precisamente a cociña-espectáculo da que se queixaba ruidosamente Santamaría, non? un debate un pouco artificioso, non Miguel?

    Reply
  • 20 de Maio de 2008 at 08:45 08Tue, 20 May 2008 08:45:55 +000055.
    Permalink

    Tiñas razón, Baloira, que na version en castelán faltaban dúas fotos. O problema ven de traballar con dous idiomas, versión orixinal en galego e traducción ao castelán, e de non poñer toda a atención precisa no tema das fotos. Neste caso está solucionado.
    Suso, efectivamente o debate de Santi Santamaría respecto de si cociña tradicional ou innovadora é un pouco absurdo xa que a cociña, como a propia humanidade, é un ser vivo en continua evolución. Si comparto con Santamaría a preocupación polo emprego de aditivos químicos na cociña, inda que me parece desmesurado a súa forma de plantealo. Eu nin estou seguro de que sexa un atentado á saúde, como di Santi, nin de que sexan absolutamente inócuos, como din os demáis. Que todos eses produtos químicos “pasen todos os controis” non me tranquiliza o máis mínimo. O aceite de xirasol, ou no seu momento o de colza, tamén estaban obrigados a “pasar tódolos controis”.
    Penso que a prudencia é o mellor conselleiro e, por desgracia, agora mesmo hai unha lexión de imprudentes en internet e no resto de medios de comunicación tentando convencer da inocuidade de tales aditivos. Pero non son científicos do CSIC ou de tal ou cal universidade, senón xornalistas, avogados ou pilotos de aviación que ofrecen datos de todo tipo sen indicar de onde proceden.

    Reply

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *