O capón de Aninovo

Como prometera nun post anterior, explicarei agora como foi ao forno o capón de Vilalba que comemos na miña casa o día 1 de xaneiro. Inda que o capón é propio da cea de Noiteboa, a min pareceume boa idea gardalo ata Aninovo e comezar con el o ano.

Para a súa preparación seguín, con pequenos cambios, a receita que uns días antes me dera Toñi Vicente e que se publicou en Galicia Gastronómica.

Os cambios viñeron dados polas poucas gañas de enfrontarme á marabunta consumista destas datas. Resultou que non atopei o calvados que precisaba para inxectar o capón nin en Brión nin en Bertamiráns. A mellor alternativa era achegarme ata Hipercor (alí haino seguro e o aparcamento é menos complicado que no centro de Santiago), pero a idea de atoparme metido nun atasco de carriños da compra quitoume as gañas por completo. Así que seleccionei unha combinación que me entusiasma; coñac e laranxa. Finalmente as carnes do capón foron inxectadas cunha mestura de brandy de xerez, zume de laranxa e sal (acabo de ver na televisión, no programa de José Andrés, que el salga o capón somerxéndoo durante varias horas nunha salmoira composta por sal, azucre e auga).

Para o recheo empreguei mazás tabardillas, orellóns de albaricoque, ameixas pasas, dátiles e piñóns. O resultado foi espectacular. Primeiro puxen orellóns, ameixas e dátiles a remollo en brandy. Mentres, pelei as mazás e corteinas en oitavos e despois cada parte en dous ou tres anacos.

Puxen catro culleradas de azucre na tixola e cando comezou a caramelizarse engadín a mazás, un chisco de sal e remexín ata que a froita se foi desfacendo, momento no que engadín outras dúas mazás cortadas da mesma maneira, que cociñei menos. A idea era que parte da froita estivera en forma de puré e outra parte en anacos. De seguido engadín os froitos secos, o brandy e flamexei o conxunto. Cando arrefriou engadín os piñóns e este é o resultado.

De seguido reenchín o capón con esta mestura e cosino para evitar que se botara por fora no forno, ao que de seguido foi a ave, situada derriba da grella e coa bandexa debaixo. Na bandexa puxen unha copiña de brandy e un vaso de auga, vixiando durante todo o asado de engadir canta auga fora preciso para que a bandexa non quedara nunca seca e, de cando en vez, pincelar a pel do capón con este líquido.

Na foto pódese ver o capón en pleno proceso de asado, que levou varias horas dado o tamaño do animal.

A comida foi todo un éxito. Houbo comentario sobre os diferentes sabores das distintas partes do animal (a min pareceume máis saboroso o zanco que a peituga), sobre o ben que quedou a peituga (para nada estaba seca), sobre o delicioso que estaba o recheo (abofé que moito mellor do que esperaba, e iso que esperaba moito), e sobre canta xente fai falla sentar á mesa para acabar con semellante prato.

Comemos capón nove persoas e aínda quedou para a cea doutros catro e un número indeterminado de bocadillos de peituga con confeitura sueca de arandos que se fixeron ao día seguinte. Conclusión: un capón da para quince persoas sen ningún problema, o que supón un custe de entre 3 e 6 euros por comensal. O 21 de decembro os capóns vendéronse en Vilalba a 50 euros unidade no momento máis baixo da feira, mentres que o gañador do premio ao mellor criador vendeu arredor de 100 euros a peza.

2 thoughts on “O capón de Aninovo

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *