Chulas de cabaza e ósos de santo

Veño de rematar a comida de hoxe e non podo menos que anunciar que, como sobremesa, vou poñer unhas chulas de cabaza, ou de calacú, como din nalgunhas zonas, que son unha preparación típica da provincia de Pontevedra. Empreguei, claro, a cabaza que onte á noite puxeron os nenos na xanela, substituíndo a vela por unha lanterna, de maneira que non se queime e afume a súa carne.

Cócese a cabaza en auga e, cando está branda, escorrese e esmágase cun garfo. Agregase ovo batido, azucre e a cantidade de fariña que sexa precisa para que a masa estea no seu punto, que non é nin moi líquido nin excesivamente espeso. Tamén engado un pouco de lévedo químico (po Royal) que non precisa repouso, xa que reacciona coa calor.

Deseguido frítense as chulas na tixola con algo de aceite (eu emprego o de xirasol para non engadir sabor) e sácanse para un prato con papel de cociña. Pódense salferir con azucre ou canela e para a mesa.

Supoño que hoxe en moitas mesas haberá na sobremesa ósos de santo e panellets, que é o que nos ofrecen nas pastelerías. Resulta evidente, xa polo nome, que os panellets nada teñen que ver coa tradición culinaria galega, xa que chegaron, e non hai moito tempo, de Cataluña, de onde son orixinarios.

Pero o dos ósos de santo é outro cantar. Hai 102 anos, en 1904, a confeitería La Dulce Alianza (na actualidade coñecida como La Alianza) de Mondoñedo publicaba en La Voz de Mondoñedo o anuncio que reproducimos e no que se fala das sobremesas desta época do ano: buñuelos de vento e ósos de santo. O anuncio aparecía no xornal mindoniense o 29 de outubro de 1904.

Temos, pois, que os ósos de santo levan entre nos máis de 100 anos, o que lles da carta de natureza como parte da nosa cociña tradicional. Outras cousas das que presumimos máis non levan tanto tempo entre nos. Volvendo coas chulas, resulta que a mesma preparación que facemos en Galicia aparece tamén nun país tan afastado de nos, cultural e xeograficamente, coma Sudáfrica, como xa publiquei no seu momento. E postos a repasar o publicado, hai un ano menos dous días contaba o uso que din á cabaza de 2005. Daquela acabou nun delicioso caldo, coma o que poderán degustar os neoiorquinos a próxima semana.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *