Segundo un comunicado da Xunta de Galicia, a Consellería do Medio Rural retirou do mercado o viño da adega Bodegas Barbantiño, acusada polo Consello Regulador da Denominación de Orixe Ribeiro de falsificación de contraetiquetas. A denuncia foi presentada o pasado día 2 de xaneiro.

Medio Rural abrirá un expediente sancionador á adega por infracción moi grave contra a Lei da Viña e o Viño, o que pode suporlle á empresa unha multa de entre 30.001 e 300.000 euros.

A Xunta “lamenta o ocorrido neste caso, que considera puntual e illado, pero ao tempo gábase do correcto funcionamento dos controis e inspeccións para localizar e evitar este tipo de situacións. O Goberno Galego quere insistir, ao tempo, na calidade contrastada dos viños galegos en xeral e dos caldos certificados co indicativo das diferentes denominacións de orixe da Comunidade Autónoma, que se pon de manifesto, precisamente, por esa eficacia dos sistemas de control e vixilancia, e enviar unha mensaxe de tranquilidade á opinión pública e aos consumidores en xeral, precisando que se trata dun caso puntual e illado, para nada representativo do sector vitivinícola galego” e tamén asegura que non existe ningún tipo de risco sanitario.

Na web de Barbantiño non funciona o enlace co apartado no que se mostran as distintas marcas da adega. Segundo Xornal Galicia, os servizos de inspección atoparon contraetiquetas falsas en botellas das marcas Real Bantiño, Bantiño e Viñaribia, marca esta última que non aparece entre as que recolle a web da D.O..

O Concurso de Cata por Equipos Colección Costeira, organizado pola Cooperativa Vitivinícola do Ribeiro, chegou á súa final o 28 de novembro, coa última proba que enfrontaba aos equipos gañadores das distintas semifinais e a posterior comida e entrega de premios, que tivo lugar nas instalacións da cooperativa, en Ribadavia.

Finalmente o equipo de Pontevedra fíxose co premio, adiantando por so tres puntos ao de Ourense. Os madrileños acadaron a terceira praza.

Despois das probas e antes da entrega de premios a adega obsequiounos cunha comida fastuosa que diría o meu admirado Joaquín Merino: centolas, bois de francia, cigalas, nécoras, camaróns, lagostinos, todo precedido por unha estupenda empanada e seguido de cañas fritas, amendoados, rosquillas e doces xudeos de Ribadavia. Todo, naturalmente, regado con Viña Costeira, Colección Costeira e Tostado de Costeira. Dieta galega como dia a publicidade de Viña Costeira.

Antes da comida desveláronse os viños empregados na cata. E as botellas foron quedando na mesa máis próxima á entrada. Precisamente a que eu compartía co presidente da Cooperativa, o presidente do Consello Regulador da D.O., o xerente da cooperativa, o incansable Argimiro Levoso, o xornalista da Radio Galega, Alberte Rivero, e dous convidados das adegas Muga, viños que a Cooperativa distribúe en Galicia dende hai décadas. Como era unha mágo que o Chateau d’Yquem se fora botar a perder, non nos cortamos un pelo e demos boa conta do mesmo.

A comida foi como unha gran voda galega e nin nas mesas máis activas foron capaces de deixar limpas as fontes onde os camaróns, as cigalas ou as nécoras parecían reproducirse por xeración espontánea, que por moito que lles meteramos man nunca as fontes parecían ter fin. Creo que o equipo madrileño leva unha boa historia para contar ao amigos da capital, que reforzarán esa idea común a moitos mesetarios que pensan que en Galicia as nécoras andan soltas polas beirarrúas.

Os gañadores levan unha estupenda viaxe polas principais denominacións de orixe do Camiño de Santiago.

Agora deixo unha galería de fotos. Os videos noutro momento

Paréceme que aló pola primeira metade do século XX houbo algunha experiencia cun viño escumoso en Galicia. Pero igual o soñei…”. Por unha vez o texto entre aspas é meu propio. Trátase da resposta a un comentario publicado nun post sobre os escumosos galegos.

Non, non o soñara. Ordenar papeis ten a vantaxe, ademais de permitir limpar o po da mesa se traballo, que inevitablemente se transfire ás mans e aos pantalóns (”serás cetrenos”, diría miña mai se me vira), permite atopar papeis que un xa non lembraba.

Eu non lembraba a fotocopia daquela carta ao director, publicada en La Voz de Galicia hai algúns anos e na que se da conta do Gran Champagne Gulías, que fabricaba por terras de Ourense hai xa máis dun século, o arquitecto Manuel Vázquez Gulías.

Segundo contan na web de Beariz, a súa vila natal, as levaduras viñan dende París por vía marítima.

O concurso de Cata por Equipos Colección Costeira, convocado pola Cooperativa Vitivinícola do Ribeiro, co incansable Tito Levoso á fronte, dará o luns e martes da próxima semana (29 e 30 de xuño) un paso adiante coa celebración das nove finais-cidade que terán lugar en Galicia.

As catro capitais de provincia máis Santiago de Compostela, Vigo, Ferrol, Carballo e Viveiro elixirán o seu equipo representante na próxima semana, en senllas catas nas que participarán os representantes de tódolos equipos formados en cada cidade e a súa área de influencia.

En total en Galicia compiten 103 equipos, dos que forman parte un total de 1.400 pesoas. En Asturias haberá finais-cidade en Xixón e Oviedo, con arredor dunha ducia de equipos en cada caso. En Madrid poderían ser arredor de 20 os equipos participantes.

Para o mes de outubro está prevista a final por provincias, e a gran final terá lugar no mes de novembro.

O premio paga a pena, pero semella que participar no concurso xa é un agasallo en si mesmoEl concurso de Cata por Equipos Colección Costeira, convocado por la Cooperativa Vitivinícola del Ribeiro, con el incansable Tito Levoso al frente, dará el lunes y martes de la próxima semana (29 y 30 de junio) un paso adelante con la celebración de las nueve finales-ciudad que tendrán lugar en Galicia.

Las cuatro capitales de provincia más Santiago de Compostela, Vigo, Ferrol, Carballo y Viveiro elegirán su equipo representante en la próxima semana, en sendas catas en las que participarán los representantes de todos los equipos formados en cada ciudad y su área de influencia.

En total en Galicia compiten 103 equipos, de los que forman parte un total de 1.400 pesonas. En Asturias habrá finales-ciudad en Gijón y Oviedo, con alrededor de una docena de equipos en cada caso. En Madrid podrían ser alrededor de 20 los equipos participantes.

Para el mes de octubre está prevista la final por provincias, y la gran final tendrá lugar en el mes de noviembre.

El premio merece la pena, pero parece que participar en el concurso ya es un regalo en sí mismo

AlejandrusCando vina  etiqueta no escaparate do Beiro pensei que se trata dun viño grego. Pero un exame máis detallado da mesma fíxome caer na conta de que se trata dun Ribeiro de colleiteiro, elaborado sobre lías e da colleita de 2007. O prezo marcado é de 21 euros para levar e 28 para consumo na viñoteca.

Como o local estaba pechado e non podía preguntar polo viño, marchei cunha pregunta fundamental na cabeza. ¿Porque un nome en grego para un viño do Ribeiro?.

E como o mellor para quitar as dúbidas da cabeza é preguntar, pois onte chamei a Antonio Montero, elaborador do viño, que me explicou que a marca é case o resultado dun xogo de rapaces. “Teño dous fillos. O maior chámase Antonio, Antonio Montero, igual que unha das marcas que elaboro. Así que á outra quixen poñerlle o do pequeno, que se chama Alexandre. O de poñelo en grego foi cousa deles“.

O viño saíu ao mercado o ano pasado, pero con moi poucas botellas. Este ano non sairá ata o mes de xullo. Agora repousa en barricas de carballo francés, nas que pasa entre cinco e seis meses. Segundo indica o propietario, elabórase exclusivamente cun cen por cen de uva treixadura seleccionada.

Con motivo do seu 40 aniversario, a Cooperativa Vitivinícola do Ribeiro convoca un concurso de Cata por Equipos no que poderán participar afeccionados e catadores profesionais en cadansúa categoría.

O premio final nas dúas categorías paga a pena: unha viaxe de enoturismo visitando tres históricas denominacións de orixe emprazadas no Camiño de Santiago: Burdeos, Rioxa e Ribeiro

Teñen os viños galegos fama de acedos e certamente acidez non lles falta, pero esa é, precisamente, unha das cualidades que os fan singulares e apreciados.

A acidez contrarrestase con dozura, e aí está a proba dos refrescos de cola, cun grado de acidez moi superior ao dun iogur, pero que nos saben dóce pola cantidade de azucre ou edulcorantes que levan.

Non vou propoñer eu a adición de azucre ao viño galego, pero o certo é que nos últimos tempos adegas e consellos reguladores galegos están traballando na procura de viños doces, naturalmente doces, elaborados en Galicia.

O éxito do tostado do Ribeiro non é alleo ao que está a piques de converterse en moda. Durante décadas o tostado foi máis un mito que unha realidade, que se atopaba ao alcance de poucos, moi poucos privilexiados. Na Cooperativa Vitivinícola do Ribeiro tomaron a iniciativa de devolver ese vello viño galego ao mercado e, inda que siga a ser un produto minoritario, xa son dúas as adegas que teñen o tostado no mercado, mentres outras traballan no mesmo proxecto ou noutros semellantes.

No Ribeiro, os blogastrónomos galegos tivemos ocasión de probar o viño elaborado con uva xeada en Casal de Armán. Non era máis que un experimento, pero por algo se empeza.

Na mesma liña de viños doces elaborados con uva xeada traballa a adega Mar de Frades, en Rías Baixas.

Sobre os traballos que desenvolve o consello regulador de Valdeorras tanto para a elaboración de tostados como de viños doces feitos de uva xeada xa falamos anteriormente en Colineta.

E agora chégalle a quenda a Monterrei, onde traballan na elaboración de viños semellantes aos de Oporto, cortando a fermentación para conservar azucre residual e encabezando con augardente vínico. O próximo domingo, en Arroz con Chícharos (Cadena SER Galicia) falaremos sobre o asunto co presidente do consello regulador da D.O. Monterrei, Antonio Anxel Méndez Atanes

Arredor de cada produto novo que sae ao mercado cun aura de calidade e exclusividade aparecen inmediatamente un problema de información axeitada e os imitadores do mesmo, sexan da China ou da volta da esquina.

O viño tostado non é en realidade cousa nova, que xa tivo noutro tempo gran prestixio. Pero volve ao mercado despois de estar desaparecido longo tempo e case todos nos enfrontamos a el coma unha novidade… e non.

Onte lía nun xornal galego que “Valdeorras recupera el vino tostado con uvas congeladas y pasificadas“, mesturando as dúas informacións contidas na nota de prensa difundida pola Consellería de Medio Rural, na que se fala de que en Valdeorras experimentan a elaboración de viño tostado, naturalmente con uvas pasificadas, e tamén na elaboración de viños a partir de uvas previamente conxeladas, a semellanza dos “icewines” alemáns e do Canadá. Son dúas cousas distintas que non se poden mesturar.

Ata o de agora era coñecido o Tostado do Ribeiro, que hai xa algúns anos puxo no mercado a Cooperativa Vitivinícola, despois de recuperar unha tradición que ven de lonxe. Contan que os ingleses inventaron o Oporto cando deixaron de recibir o tostado do Ribeiro, din uns que por motivos relixiosos (¡a católica España comerciando con protestantes!), e outros por causa políticas, que non debemos esquecer que España foi unha veces aliada de Inglaterra contra Francia e outras de Francia contra Inglaterra.

Despois de darlle moitas voltas ao asunto, o Tostado do Ribeiro faise con uvas da variedade treixadura, seleccionadas na viña e postas con todo mimo na mesma viña en caixas especiais, sen que uns ácios toquen aos outros, nas que serán sometidas a un proceso de pasificación natural, baixo cuberto e sen aires forzados, temperaturas controladas nin outras gaitas tecnolóxicas: so deixar actuar á natureza e revisar constantemente as caixas para retirar calquera ácio que presente fungos ou comece a aprodrecer.

Chegado o momento óptimo, prénsanse as uvas pasificadas, con rendementos do 20 por cento aproximadamente. É dicir, dun quilo de uva saen uns 200 gramos de viño. Despois madurece en barricas e en botella, antes de saír ao mercado. Non explicarei máis sobre a historia, a elaboración e as características deste viño porque se poden coñecer moi ampliamente na web do consello regulador.

Pero xa ven que as uvas non se conxelan. Iso é outro asunto que están probando en Valdeorras o mesmo que están a facer algunhas adegas do Ribeiro, como é Casal de Armán, onde os blogastrónomos puidemos probar o viño doce, elaborado con uvas conxeladas, no pasado mes de xuño.

Para o tostado de Valdeorras digo eu que seguirán unha metodoloxía semellante á do Ribeiro, coas adaptacións que sexan precisas. E paréceme que é boa iniciativa a de sacar produtos novos ao mercado, produtos de alta gama como é o tostado, que no momento actual seguramente non é un gran negocio para que o produce malia o elevado prezo que se paga por él, pero que a longo prazo seguramente vai ter unha importante repercusión sobre a imaxe da empresa e do resto dos seus viños, o mesmo que sobre o conxunto da denominación de orixe.

Seguramente haberá quen bote as mans á cabeza pensando que é unha toleada dedicar unha parte da uva godello de Valdeorras á produción de tostado, especialmente nun momento en que os viños desta variedade gañan cada día máis prestixio no mercado non so galego senón de toda España. Máis ou menos ese foi o razoamento que hai algúns meses lle fixen eu a Pepe Rodríguez, responsable do Danza, o escumoso feito en Valdeorras precisamente con viño da variedade godello. A súa explicación pareceume absolutamente convincente. “O mercado do godello depende en gran medida da colleita de albariño nas Rías Baixas” me dixo, para explicar de seguido que se hai moito albariño e o prezo baixa a xente deixará de mercar godello para mercar un albariño máis barato. O día que iso suceda Pepe Rodríguez incrementará a produción de Danza, para o que xa ten unha clientela fixa, e non se verá obrigado a vender o godello a prezos non rentables. O tostado vai ser unha posibilidade máis de resposta aos altibaixos do mercado.

Despois da tanta perorata, agardo que quede claro que por “tostado” se entende un viño naturalmente doce, elaborado con uvas pasificadas e sen adición de azucres ou calquera outro tipo de produto. O que anuncian na radio como “tostado con castañas” é outra cousa.

Foto: Etiqueta de Tostado do Riveiro. Finais do século XIX. Tomada da web da denominación de orixe Ribeiro

O tostado do Ribeiro foi un soño para moitos e durante moito tempo, pero agora xa dúas adegas o están sacando ao mercado cun éxito salientable. Rescatamos aquí unha vella receita con este viño como protagonista

Lee el resto de esta entrada »

Unha viña coma un cuadrilátero de boxeo e unha soa botella de viño ao ano, as ilusións de Emilio Rojo

Lee el resto de esta entrada »

Actualidad

    sígueme en Twitter

    © 2007 Colineta | Curved 3-Columnas por Felix Ker & JustSkins.| Traducido por Trazos Web & Arquitectura