O ano próximo pode traer unha auténtica revolución ao mercado do marisco galego: a identificación individual de cada peza cun sistema de marcado indeleble.
Imaxinen o que suporá chegar ao mercado e que as ameixas, as navallas ou as ostras, por poñer algún exemplo, estean marcadas unha por unha. Acabouse o negocio dos que dan gato por lebre.
Permanezan atentos aos seus monitores, porque seguiremos informando. A cousa vai dar que falar.
A finais do século XIX Manuel Vázquez Gulías producía en Galicia o seu “Gran Champagne Gulías“. Pero semella que non foi o único “champán” galego.
O anuncio do Champán “Galicia” aparece publicado no número de novembro de 1925 da revista Alfar.
¡Que ignorantes somos!
- Se o di por vostede, empregue a primeira persoa e non meta a tododios no mesmo saco, que por aí anda quen de ignorante non ten nada, ou polo menos iso parece.
- Pois vale, Petisuis, rectifico para dicir ¿que ignorante son!.
Resulta que eu pensaba que a semana de seis días a inventaran os de Gomaespuma co obxectivo de traballar catro días seguidos e descansar dous, pero agora descubro que xa se usou en Rusia, nos primeiros anos que seguiron á Revolución de Outubro (chegaron ata a ter semana de cinco días, que iso si é semana) e tamén a formulou o pai de Martín Varsavsky, inda que neste caso con claras connotacións económicas.
A semana de seis días de Gomaespuma parecíame unha gran semana. Ata que souben da semana de cinco días rusa, que me pareceu mellor. Pero teño que recoñecer que a semana que máis me gusta de todas é a Semana del Cocido Gallego. Sábado 31 y domingo 1 de noviembre.
Unha semana de dous días, e os dous en fin de semana, é a miña opción definitiva.
Claro que sempre haberá quen non estea de acordo con esta redución. Especialmente os afeccionados ao muíño, que xa hai tempo se manifestaron partidarios da semana longa:
Unha noite no muíño
unha noite non é nada
unha semaniña enteira
eso si que é muiñada
Falaba hai uns días do caldo galego en lata e adiantaba que un día o atopei made in USA. A proba está na fotografía, que reproduce as dúas caras da mesma lata. Dun lado a etiqueta en inglés coa mención made in U.S.A. e do outro en castelán, sen referencias xeográficas.
Foi en agosto de 1996 cando din con este caldo en lata, e outro feito en Chicago do que non lembro a marca, nun supermercado de Miami, da cadea Sedanos, algo así como un Froiz ou El Árbol de aquí, pero fundado por un cubano e onde agora se pode mercar cervexa Estrella Galicia, segundo lin hai uns días na revista da cervexeira coruñesa.
Sobre o que hai na lata, que como poden ver está pechada, so poido dicir o que reflicte a etiqueta: “water, beans, potatoes, rind-on-bacon, smoked pork, collards, chorizo, salted pork fat, salt, onion, paprika and garlic” (auga, fabas, patacas, corteza de touciño, porco afumado, col, chourizo, touciño salgado, sal, cebola, pimento e allo, para os que non falamos inglés).
Cada ración (270 gramos, media lata) contén 10 gramos de graxa, dos que 4 gramos son de graxa saturada e 11 miligramos de colesterol, 800 miligramos de sodio, 24 gramos de hidratos de carbono, dos que 5 gramos son fibra dietética, e 11 gramos de proteínas. Ademais calcio e ferro.
O caldo está envasado por Kirby Foods, Inc. Empresa domiciliada en Miami
Sobre o bandullo, vincha, tripón doce, deventre, buxo na vixiga… levo escrito moito en Colineta, nos meus libros e nos xornais e tamén falado moito na radio, pero traio o tema aquí unha vez máis para recomendar dous traballos alleos, publicados no blog Cocino en casa. Nun caso trátase dunha receita desta sobremesa para facer en molde (se non hai vexiga de porco pódese empregar un molde de forno). O outro é unha moi completa explicación sobre o mesmo e os seus antecedentes históricos.
Comentarios con premio
Álvaro Gantes, do Restaurante Alborada (A Coruña) foi o gañador do X Campionato Galego de Cociñeiros, celebrado en Santiago de Compostela o 4 de marzo. O segundo posto foi para Alfonso González Pendás do Restaurante Casa Pendás (Narón) e o terceiro para Josué de Yavhé Casado do Restaurante Esteban (Mos).
Gantes representará a Galicia no XII Campionato de España de Cociñeiros que terá lugar no marco do Salón do Club de Gourmets, os días 31 de marzo e 1 de abril. Dese campionato sairá o representante español para o concurso Bocuse D’Or
FOTO: Álvaro Gantes e a súa axudante Iria Espinosa
Tres cociñeiros están entre os 500 galegos máis influentes segundo un xurado composto por 324 persoas. A lista foi publicada o pasado domingo polo xornal Galicia-Hoxe e non reparamos na mesma ata que a vimos reflectida en Turismo de Pontevedra.
Marcelo Tejedor sitúase entre os 100 galegos máis influentes, ocupando o posto número 88. Na lista dos 500 tamén se atopan Xosé Cannas e Pepe Solla.
Os queixos galegos acadaron unha medalla de ouro e tres de prata na edición 2008 dos premios Cincho, que organiza a Junta de Castilla y León.
Como ven sendo habitual, os nosos queixos dominaron a categoría que inclúe os queixos de leite de vaca non cocida e de pasta dura ou semidura, na que as dúas medallas foron para queixos da Denominación de Orixe San Simón da Costa: ouro para a marca Don Crisanto e prata para Prestes, que xa conseguiron ouro e bronce, respectivamente, na Cata dos Queixos de Galicia.
As outras dúas medallas de prata foron para as marcas Larsa e Queinaga Tetilla, na categoría de queixos de vaca de pasta branda, na que o ouro foi para un queixo cántabro.
Por primeira vez participaron nos premios Cincho queixos procedentes do extranxeiro, que se impuxeron nas categorías de queixos de leite de vaca de pasta cocida (ouro para un parmesano e prata para un emmental), na de queixos de vaca con mofos na superficie (camenbert e brie) e na de queixo de leite de vaca cheddar.
Hai uns días, nunha comida con dous cociñeiros galegos, saiu a relucir o tema do pan, e se hai que cobralo ou non, e saiu fundamentalmente porque onde estábamos nos puxeron un pan espléndido, dese pan galego de toda a vida.
Os amantes do marisco galego, do bo marisco galego, están de sorte nas últimas semanas coa apertura e os períodos de captura de diversas especies que estaban en veda, como é o caso da centola, que abriu na segunda quincena de novembro.
Na ría de Noia fai uns días abriuse a captura de ameixas e agora faino a de ostras, logo de dous anos de veda. Na primeira xornada capturáronse preto de 3.000 unidades por parte de dous barcos, con prezos que foron desde os 13 céntimos a 1,16 euros por unidade.
