Colineta

Os premios das catas de queixos e meles de Galicia entregáronse hoxe en Santiago de Compostela.

Na X Cata dos Queixos de Galicia, as Distincións de Ouro foron para

Prestes, de Queixería Prestes (Queixo Tetilla)

Arquesán, de Agro Despesa, S.L. (Arzúa-Ulloa)

Don Cristanto, de Queixería Cristanto, SAT (San Simón da Costa)

Castelo, de Castelo de Brañas (Cebreiro).

As Distincións de Prata recaeron en

Anzuxao, de Lácteos Anzuxao (Tetilla)

Ruta Xacobea, de Alimentos Ruta Xacobea (Arzúa-Ulloa)

Catadoiro, de Queixería Catadoiro (San Simón da Costa).

E as Distincións de Bronce foron para

Ruta Xacobea, de Alimentos Ruta Xacobea (Tetilla)

Bama, de Queizuar (Arzúa-Ulloa)

Prestes, de Queixería Prestes (San Simón da Costa).

Na VII Cata dos Meles de Galicia os premiados foron, na categoría de meles multiflorais:

O Trobo, de Mª Fe Sixto Pernas, Distinción de Ouro

O Testeiro de María Munín Taboada, Distinción de Prata

Mel de Monfero, de Mª Gerardina Pena Alvariño, Distinción de Prata

A categoría de meles monoflorais so opta a un premio:

O Testeiro, de María Munín Taboada, Distinción de Ouro

© Colineta, 26-11-2008.- Nin todo o que está amparado por unha denominación de orixe é marabilloso nin todo o marabilloso está baixo o seu paraugas. Váianse afacendo a esta idea.

As denominacións de orixe naceron nun principio para amparar unicamente viños, e naceron nunha época en que Europa, o seu berce, saía da época da posguerra, unha época na que antes que calidade había que producir cantidade para abastecer a toda a poboación.

Daquela A Mancha producía mares de viño dunha calidade máis que dubidosa e certamente moi afastada dos logros dos últimos tempos nesta árida zona. Na verde Galicia dominaba o viño revolto, que hoxe é patrimonio practicamente exclusivo de Cataluña, porque en Galicia xa practicamente non se ve máis que nalgunhas, que non todas, das contadas tabernas que quedan no país. Non sei se en Cataluña seguen aínda no revolto ou volveron a el buscando unha suposta orixinalidade do produto. Suposta, digo, porque aquel viño revolto era froito dunhas malas prácticas vitivinícolas.

Lee el resto de esta entrada »

© Colineta, 23-11-2008.-A VII Cata dos Meles de Galicia e a XI Cata dos Queixos de Galicia comeza en Santiago de Compostela o luns 24 de novembro e rematará o xoves 27 coa entrega dos galardóns nun acto presidido polo conselleiro de Medio Rural, Alfredo Suárez Canal.

A VII Cata dos Meles de Galicia organízase en colaboración co Consello Regulador da Indicación Xeográfica Protexida Mel de Galicia e coa participación dun total de 19 meles galegos a concurso, dos que seis son monoflorais e trece multiflorais. Os sete expertos que conforman o Panel de Cata realizarán un exame visual, olfactivo e gustativo das mostras, fixándose en aspectos como a intensidade do cheiro, o gusto, ou a homoxeneidade do produto. Os seis meles multiflorais mellor clasificados na fase de selección pasarán pola tarde á Cata Final da que sairán os 3 meles premiados.

Lee el resto de esta entrada »

De Colineta

O cociñeiro pontevedrés Xose Cannas, do restarurante Pepe Vieira Camiño da Serpe, será o representante galego no congreso sobre a cociña do mar que terá lugar en Cambrils a finais de outubro

Lee el resto de esta entrada »

En outubro o Atlántico e o Mediterráneo estarán conectados a través do Fórum del Mar que terá lugar en Cambrils (Tarragona)

Lee el resto de esta entrada »

Quinta do Buble (D.O. Monterrei), e Joaquín Rebolledo Barrica 2006 (D.O. Valdeorras), nas categorías de branco e tinto respectivamente, foron considerados os mellores viños de Galicia na XX Cata dos Viños de Galicia, que rematou hoxe en Monforte de Lemos. Participaron 223 marcas de 156 adegas.

Os restantes viños premiados foron os seguintes:

D. O. Ribeiro

1º Acio de Ouro: Casal de Armán

2º Acio de Prata: Gomariz X

3º Acio de Bronce: Pazo Do Mar Expresión

D. O. Valdeorras

1º Acio de Ouro: Erebo

2º Acio de Prata: Viña Abad

3º Acio de Bronce: Viña Somoza Godelllo Selección

D. O. Rias Baixas

1º Acio de Ouro: Finca De Arentei

2º Acio de Prata: Martin

3º Acio de Bronce: Pazo da Bouciña

D. O. Ribeira Sacra

1º Acio de Ouro: Algueira

2º Acio de Prata: Adega Barbado

3º Acio de Bronce: Peza do Rei

D. O. Monterrei

1º Acio de Ouro: Pazo de Monterrei

2º Acio de Prata: Fragas do Lecer

3º Acio de Bronce: Ladairo Blanco

Colleiteiro branco

1º Acio de Ouro: Viña Axentea

2º Acio de Prata: Castro de Lobarzan

Colleiteiro tinto

1º Acio De Ouro: Castro De Lobarzan

2º Acio de Prata: San Mamed

3º Acio de Bronce: Estrela

X Cata das Augardentes de Galiza 2008

Ao mesmo tempo realizouse a X Cata das Augardentes de Galicia, na que participaron 26 marcas, co seguinte palmarés:

1º Pote de Ouro: Pazo Señorans

2º Pote de Prata: La Val

3º Pote de Bronce: Quenza

Atentos composteláns: volve o Alameda. Foi un dos restaurantes máis clásicos de Santiago, no que se coceron algúns dos acontecementos da nosa historia máis recente e sede de afamadas tertulias. Ata que un día pechou as súas portas. Despois reabriu fugazmente como cervexería para volver a pechar.

Agora está xa todo disposto para a reapertura, conservando o seu signo máis distintivo: a cociña tradicional, de produto, pero modernizada por mans expertas.

No novo Alameda haberá dous ambientes ben diferenciados: na planta baixa cociña tipo bistró, con produtos de primeirísima calidade e prezos razoables.

Na planta superior renacerá o ambiente de restaurante clásico de sempre.

Á fronte dos fogóns un cociñeiro compostelán de primeira liña cuxo nome polo momento non poido revelar.

So falta a licenza municipal para instalar na rúa uns andamios que permitan renovar a galería da planta superior. Despois desa obra abrirá inmediatamente as súas portas ao público. O obxectivo é que no verán estea funcionando.

Hai xa algún tempo que Meigas Fóra comercializa un licor de toxo, moi ben presentado cunha ramiña do arbusto no interior da botella, que semella un licor de herbas algo mentolado e que a min, que queren que lles diga, me gusta bastante. Detrás da destilería está Domingo Cortizas, un galego emprendedor onde os haxa, que pasou de fabricar prendas de coiro en Ares a fabricar empanadas en Madrid para acabar, polo momento, á fronte desta destilería coruñesa.

Pero non é o único. Recentemente atopei na praza de abastos de Compostela as botellas que se ven na fotografía, da marca Codesal. Non poido falar do que hai dentro da botella, pero o certo é que a imaxe gráfica non é moi atractiva e ademais pode dar lugar a confusión coa inclusión desa flor de codeso no canto da máis axeitada de toxo.

Chamoume a atención que unhas botellas están rotuladas en galego e outras en castelán, inda que inicialmente pensei que se trataba de castrapo. Pero consulto o dicionario da Real Academia Española e sácame da miña burramia: tojo é un termo correcto en castelán. Claro que fóra de Galicia poucos saben que é o tojo, así que mellor sería poñer o seu retrato na foto.

O do licor de toxo non é cousa de agora. Foi aló pola década dos setenta do século pasado cando se inventou o licor de flor de toxo por parte Destilerías del Noroeste, de Xubia (A Cruña) (sic).

Daquela eu era moi novo e non bebía licores, pero lembro o impacto da aparición no mercado daquel licor absolutamente enxebre, fabricado en Galicia, etiquetado en galego (se hoxe é unha novidade imaxinen hai preto de 40 anos e con Franco aínda vivo) e reproducindo na súa caixa a bandeira e o himno galego. Aínda non me explico como os grises non disolveron nunca aos parroquianos presentes en calquera taberna galega.

Durante un tempo as botellas de licor de toxo víronse en tódolos bares e tabernas de Galicia. Non sei se o vendían ou non, pero co paso do tempo a presenza do mesmo foise reducindo ata desaparecer.

A botella da foto atopeina hai uns anos en Lagoa (Alfoz), nunha taberna que acababa de pechar as súas portas por xubilación do propietario. Alí conseguín tamén botellas de xenebra Focking e unha verdadeira xoia: unha botella orixinal de Triple Seco, co seu absurdo formato, que xa sacarei aquí outro día.

Como na foto adxunta non é posible ler o texto, reproduzo de seguido o que dí a súa etiqueta, sen quitar nin poñer coma:

“LICOR DA FROR DO TOXO

O TOXO, SEMPRE ALPURNADO, ALDRAXADO E ATACHADO, ESTA EIQUI POR ALGUNHA RAZON. NINGUEN TENCIONOU OS MOTIVOS DA SUA PRESENZA NA NOSA BIEITA TERRA. MAIS TIVO DE CHEGAR O MOMENTO DE FAGUERLLE COMPRIDO HOMAXE O QUE CONTEN ESTA BOTELLA, CEIBOUNO O TOXO: ENTON ¿VAL OU NON?.

TEN DE SER UNHA LABOURA DE DESCOBERTA FEITA PO-LOS TEINICOS DE

DESTILERIAS DEL NOROESTE

DE

XUBIA (A CRUÑA)”

A nova pasou por Galicia sen que reparásemos nela, pero hai xa case unha semana que o grupo catalán Codorníu presentou o seu “Raimat albariño”, un viño elaborado nas adegas que o grupo ten na denominación de orixe Costers del Segre (Lleida) coas uvas da variedade albariño procedentes de viñedos plantados alí hai oito anos. É o primeiro viño español elaborado con albariño fóra de Galicia.

A presentación realizouse en Londres, onde Codorníu tamén anunciou que vai elaborar un viño na D.O. Rías Baixas (Leiras), para o cal alugou parte das instalacións dunha adega pontevedresa. Xa se verá canto viño dunha e doutra D.O., elaborado con albariño, comercializan. Mentres non se demostre o contrario, a min a presenza de Codorníu en Rías Baixas chéirame a operación de marketing para apoiar o “albariño” catalán.