3 comentarios sobre “Bloggers e profesionais

  • el 10 de marzo de 2008 a las 21:48 09Mon, 10 Mar 2008 21:48:01 +000001.
    Permalink

    Interesante debate, pero eu creo que ten un problema de raíz: non é tanto un problema entre bloggers e profesionais, senón como de afeccionados e profesionais. Cada vez máis, os profesionais teñen un blog como unha parte máis da súa figura pública e das actividades de comunicación. Nos Estados Unidos, que é a referencia neste sentido, a maior parte dos profesionais da comunicación gastronómica contan cun blog que actualizan e coidan. Aquí aínda sodes poucos os que combinades actividades en Internet e fóra de Internet, pero se cadra dentro de dous ou tres anos, teremos que ver a diferencia.

    Eu non estou en contra do anonimato, porque en certo xeito, adoptar un nick (alcume) e unha certa personalidade é parte mesma da cerna de Internet. Pero se miramos con atención os rankings de blogs gastronómicos máis relevantes, observaremos que boa parte -por non dicir todos- os blogs gastronómicos importantes do Estado teñen pai recoñecido, ben de xeito expreso, ben cun alcume tras o que anda unha identidade pública moi activa. O resto son as curiosidades do sistema, pero no relevante, a xente segue a apostar pola credibilidade, e o nome é fundamental (aínda que non só, obviamente).

    Polo tanto, ese escenario é o que temos. E eu estou contento de que neste escenario poidan aparecer novas voces desde unha perspectiva afeccionada, con moita vocación e gañas, cousa que antes non poderían facer nestes círculos tan pechados das colaboracións en medios. O novo escenario é fascinante, aínda que eu, como profesional da comunicacion, sigo crendo que hai unha diferencia cualitativa clara entre quen vive só da información gastronómica e quen lle dá ao tema nos ratos libres. A diferencia está exactamente na cantidade de tempo á que lle adicas e na responsabilidade e técnicas coas que exerces a labor da información. Nos profesionais bós, coma Colineta, todo isto se lle supón e se lles percibe.

    Agora ben, tamén desde a perspectiva dun profesional da comunicación que ve o sector case desde un mirador, hai que recoñecer que moitas veces iso non é así. Este é un sector no que xa teño visto, nos profesionais da materia, terríbeis aberracións sintácticas, ortográficas e redaccionais (ou sexa, escribir mal, mal), intolerábeis lixeirezas éticas que escandalizarían noutros ámbitos da comunicación, unha inexistente preocupación por resultar atractivos para o lector medio e novo e difíciles e perigosos maridaxes entre información e publicidade. E, curiosamente, moitos dos interfectos con algunha destas virtudes son os máis críticos con isto dos blogs, onde a xente non está suxeita ás mesmas obrigas que se lle supoñen a un profesional e non debería ter que responder por uns mínimos de calidade.

    Ese é o problema. Que moitos profesionais non están facendo o que tiñan que facer. E hai algúns afeccionados que están a dar moito máis do que se agardaría de alguén que non gaña un peso con isto.

    Tremendo ladrillo que me despachei.

    Respuesta
  • el 11 de marzo de 2008 a las 07:46 07Tue, 11 Mar 2008 07:46:54 +000054.
    Permalink

    Certo que a cuestión está entre afeccionados e profesionais. Pero eu creo que é o mesmo que bloggers e profesionais, xa que a meirande parte dos profesionais que teñen blog reproducen neles os mesmos usos e costumes que nos seus xornais, radios, revistas ou televisións. Ese profesionais pontifican dende internet, nunca inclúen enlaces nos seus post (semella que o resto do mundo non existe), non teñen blogroll ou é moi reducido (algúns amigos moi próximos), xamais participan con comentarios en blogs alleos. Penso que ter un blog non é suficiente para ser un blogger o mesmo que ter unha guitarra non basta para ser guitarrista.

    Respuesta
  • el 11 de marzo de 2008 a las 10:20 10Tue, 11 Mar 2008 10:20:18 +000018.
    Permalink

    Non son profesional da comunicación, nin da crítica gastronómica, e nunca pensei en selo… Pero tampouco pensara en facer outras cousas na miña vida, e aí ando, así que non podo dicir “deste auga non beberei…”, aínda que o vexo case imposíbel. Conto as miñas experiencias, nada máis, e como tales se deben entender.

    Teño un blog relacionado co meu ámbito profesional, no que o meu nome aparece ó lado de cada artigo.

    A gastronomía é unha das miñas afeccións; e cando empecei co meu blog, nunca, nunca pensei que puidera ter a máis mínima repercusión máis alá dos meus coñecidos. Hai algunha xente que me lee, e penso que o fai porque lles poden resultar curiosas as miñas batallas, non por quen son eu (ó igual que eu leo cousas de xente á que non coñezo). Escrebo cun alcume, porque non quero misturar o ámbito profesional co particular. Porque penso, ademais, que o importante non é saber quen está detrás dun blog, senón o interese que poida ter o seu contido.

    Como cliente da hostalería, espero que me traten ben nos sitios ós que vou porque ese é o seu modo de traballar, e non porque despois eu poida dicir ou deixar de dicir tal ou cal cousa… E, por último, porque o anonimato (relativo, tamén é certo…) pode servir tamén como unha certa cura de humildade e a forma de evitar chegar a dicir aquilo de “vostede non sabe quen son eu, que teño un blog e…”.

    Perdón, penso que tamén a min me saiu un ladrillo…

    Respuesta

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *