10 comentarios sobre “Sen comentarios

  • el 21 de febrero de 2007 a las 00:14 12Wed, 21 Feb 2007 00:14:41 +000041.
    Permalink

    Boísimo. Boísimo. Boísimo. Quedáronme, por certo, moitas gañas de ter pasado pola Festa da Vincha cando volvimos da respectiva do Caldo de Ósos, despois de velo en GC. Lembro que a miña avoa paterna facía algo parecido ás vinchas, aínda que as lembro con intestino, directamente. Pode ser, Miguel?

    Respuesta
  • el 22 de febrero de 2007 a las 00:37 12Thu, 22 Feb 2007 00:37:48 +000048.
    Permalink

    En Cerdedo a vincha cócese dentro da vexiga do porco seca, de onde lle ven o nome ao doce. Pero na illa de Ons e no Morrazo emprégase o bandullo o o mesmo doce pasa a chamarse entón “bandullo”. Na zona de Sober chámase tamén bandullo ou “tripón doce”. Cocido na vexiga ou na tripa, o doce é o mesmo, inda que hai variacións dunhas partes a outras. A base é pan, leite, azucre e ovos, pero despois, e segundo os sitios, pode levar, canela, anís, nébeda… e ata algún torresmo.

    Respuesta
  • Pingback: chuza.org

  • el 06 de marzo de 2007 a las 17:06 05Tue, 06 Mar 2007 17:06:57 +000057.
    Permalink

    O cartel creouse na factoría de Carlos Solla, poeta, menciñeiro e cronista nada oficial daquela terra.

    Respuesta
  • el 06 de marzo de 2007 a las 17:12 05Tue, 06 Mar 2007 17:12:07 +000007.
    Permalink

    Pois tres hurras polo creador.

    Respuesta
  • el 10 de marzo de 2007 a las 11:02 11Sat, 10 Mar 2007 11:02:25 +000025.
    Permalink

    Por alusións. Como xa dixen noutro lugar, a “Festa da Vincha” non é vulgar paparota senón “liturxia dunha relixión libertadora”. Tal evento gastronómico organízao ano tras ano (e van sete), polo Entroido, un pequeno grupo de mulleres vencelladas á Asociación de Mulleres Rurais “Espadela” de Cerdedo, e acadan o milagre con moi poucos medios mais con ilusión, imaxinación e traballo abondos.
    Graciñas a todos polos vosos comentarios, sexades quen sexades.

    Respuesta
  • el 10 de marzo de 2007 a las 11:11 11Sat, 10 Mar 2007 11:11:42 +000042.
    Permalink

    O da liturxia e relixión liberadora paréceme un simil desafortunado, que as liturxias non me van moito e relixións iberadoras aínda non coñezo ningunha. Ademási, non preciso que me liberen.
    Do que non teño dúbida é do gran traballo que fan as organizadoras da Festa da Vincha e da necesidade que ten o país de máis actos deste tipo e menos festas do marisco. E o cartel é unha marabilla, máis para un fan coma min de Leonardo e un admirador de Botero.
    Parabéns ás mulleres de Espadela e a C. Solla.

    Respuesta
  • Pingback: Colineta » Blog Archive » ¿Y si Leonardo fuera gallego?

  • el 16 de febrero de 2010 a las 16:55 04Tue, 16 Feb 2010 16:55:12 +000012.
    Permalink

    aqui las unicas fiestas que valen la pena son la de eccehomo
    y la del jabali aunque sea practicamente solo comer y comprar alimentos.

    Respuesta

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *