Noite de cine

Naquel tempo as portas das casas da vila non se pechaban xamais, e chegouse ata o extremo de que cando chegou a necesidade de facelo non foi posible, xa que ninguén sabía onde andaba a chave. A confianza da xente era extrema.

Ovidio, anda alguén na cociña, dixo ela que aínda non se durmira. Ovidio ergueuse da cama coma un tiro, sorprendido pola posibilidade de que algún intruso se metera na casa ao amparo da noite e atopouse na cociña con Andrés e Piruca, escachados coa risa.

De inmediato entrou Araceli na cociña e nun intre soubo que algo pasaba. Era inverno e do teito da cociña colgaban os chourizos, feitos de novo, postos a secar antes de metelos no pingo para conservalos.

Andrés e Piruca explicaron que acababan de saír do cine, o que explicaba a visita nocturna. Entón tiña que ser sábado, día no que a sesión de cine comezaba ás dez da noite, mentres os domingos a esa hora xa rematara a proxección.

Os dous matrimonios parrafearon un tempo na cociña, prepararon café ou quen sabe se tomaron un viño acompañado de algo de comer. Andrés non deixaba de salientar o bo aspecto que tiñan aqueles chourizos e lacóns colgados do teito e a fartura que supoñía ter unha provisión así na casa.

Cando marchou a visita, o primeiro que fixo Araceli foi recontar os chourizos que tiña guindados e puido comprobar como faltaba tres, que foran arrincados con presa, deixando a proba do feito nun anaco de tripa esgazado.

Ao día seguinte Andrés e o resto da pandilla foron na busca de Ovidio para convidalo a uns chourizos riquísimos que traían da casa, sempre que el pagara o viño. Comendo os chourizos na taberna do Fardo, Ovidio non deixaba de repetir “Hai ó, parecese ben o adobo destes chourizos ao que fai Araceli”, mentres pensaba nos lacóns que uns días antes guindara ao pe dos chourizos. Previsor, ataraos á viga cuns arames.

Un comentario sobre “Noite de cine

  • el 20 de julio de 2006 a las 01:52 01Thu, 20 Jul 2006 01:52:05 +000005.
    Permalink

    Non é comentario a noite de cine, e unha BENQUERENCIA, que é como o cine…
    O tio Mingos de Botifoles foi un bo dia a cibdade pra amañar a xubilación. Tentaba xantar ben e barato; pro non sabia onde. Polo que abicou no meio da rúa un camiñante demandándolle noticias o caso.
    – Sí, home, sí -respostoulle o outro raposeiramente-. ¿Vostede ben olla aquil bitafe vermello pendurado na baranda que dí: H.R. “O Figurante”?
    – Sí, señor; beno alvisco.
    – Pois, camiñando; ali xantará coma un coengo.
    Alá se foi aguzoso, bourando rexo co caxato pola rúa e sin quitar ollo o bitafe da “pousada”. Entrou enfuciñando en todas las portas vidreiras, embolecando en tódolos ancos e, abouxado polo mundo de espellos con que se topaba, o sentarse, esbarexeulle o cadeirón ficando esparralado no chan… (Pobre dum pobre: inda que morra non hai quen o esfole).
    Moi engaiolado o covilleiro púxolle debaixo dos fuciños unha relumante bandexa cunha firuletada cartela na que viña un largacío rol de manxaradas. O mingos foi escollendo o vultuntun, pois il non coñecia ningunha vianda daquil rol; pro gostoulle e xantou coma un coengo.
    – ¿Cánto é o derramo, señor? -inquiriu arrotando.
    – Tresmil quinientas. – ¿Cómo? – Sí, 14.000 reás.
    Con maus tremellantes foi ceibando peza a peza os cartiños da lordenta faltriqueira (trabucábase o contar os tres mil reás derradeiros). Cando, o remate, lle entregou ó covilleiro aquil feixe de moedas, íbanselle os ollos tras delas coma quen lle arranca os angumiños; e, se deveras suou o comer, o pagar baixábanlle regueiros de suor da fronte o queixelo. Pro Mingos, atufado por tal catano, inda tivo galaxe, xorne ou azos pra demandarlle ó covilleiro “un papeliño”.
    – Sí, señor; agora mesmo llo dou… ¿quer fautura ou tarxeta da casa?
    – Non, home; esta casa sei de sobra onde está. Mais, como eu non penso volver a ella, quero deixarlles a vostedes o meu enderezo por se algun dia precisan de min.

    Respuesta

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *