Marzo 21st, 2012Grelos
Unos grelos limpios y pelados, listos para ir a la olla. Cada día me sorprende más el enorme desconocimiento que sobre los grelos tiene una buena parte de la población de Galicia y de nuestros cocineros.
En el pasado Forum Gastronómico un cocinero con estrella michelín anunciaba que descubriera que los tallos de los grelos son comestibles. ¡Pero si llevamos siglos comiéndolos, hombre!. (y apreciándo más el tallo que las hojas)
© Copyright Miguel Vila Pernas. Texto + fotos
Se desexa facer uso NON comercial destes contidos, soliciteo por correo electrónico
Si desea hacer uso NO comercial de estos contenidos solicítelo por correo electrónico
21 Marzo 2012 a las 18:15
Si los más ricos son los tallos, ya que las hojas casi desaparecen en la cocción si son grelos tiernos
21 Marzo 2012 a las 18:22
Pues eso hay mucha gente que no lo sabe y se limita a comer las hojas. No es la primera vez que escucho a alguien que un buen día decide probar si sirven de algo esos tallos que lleva toda la vida despreciando.
21 Marzo 2012 a las 19:17
Je, je, sin comentarios…
Algunos parece que meten para dentro sin mirar lo que comen… a no ser que las hojas de los grelos se enrollen al cocer, jajaja
Yo conozco a alguno que frió los sanjacobos con el envoltorio de plástico, eso sí, no tenía estrella Michelin
En fin, cosas veredes, amigo Miguel….
22 Marzo 2012 a las 9:35
Vaia, vaia, polo que parece, o forum deste ano foi algo así como un monográfico dedicado ás descubertas sobre a nosas verduras. Case case como un congreso de agrobotánica, pero en chorras.
23 Marzo 2012 a las 1:49
Como eu estaba presente nese acto, conven recoñecer que o aludido e o chef de Silabario, Alberto González, pero a alusion aparte de ser tangencial e ademais retorcida , de paso. O que da que pensar en que o señor Vila debe de terlle algun enconamento o chef Alberto que eu descoñezo . Ala eles !
No e que Alberto Gonzalez non soupera que os tallos dos grelos se comen, senon, que a parte mais dura, o cañoto , con partes fibrosas, que generalmente se tira , tamen se podian comer, e tiñan un sabor mais potente, bastaba con pelalos cun pelapatacas como se pelan os esparragos , e cocelos normalmente .
Creo que he radicalmente distinto do que se da a entender no post. Unha cousa es ser tonto de baba, non sabendo como se comen os grelos, e outra moi distinta, o demostrar que o que se esta a despreciar por toda a galegalia de pro, e a parte millor para comer
Non entendo ben , non comprendo o retorcemente de nin siquera nombrar a persoa polo seu nome, nin decir as cousas como foron, salvo que o millor non se estouvera no acto e se fale de oidas
De todas formas esto xa estaba publicado aqui:
http://irdetapas.wordpress.com/2012/02/29/alberto-gonzalez-el-silabario-su-magia-de-rio/
Candon non se vai os actos, ou estase a por outra cousa , conven leer o que outros publicaron . Aprendese moito e non se fai o ‘ridi’ con engolamento
23 Marzo 2012 a las 9:35
O comentario de Ales confirma o dito no post: moitos galegos teñen un gran descoñecemento sobre os grelos.
Decir “que se esta a despreciar por toda a galegalia de pro, e a parte millor para comer” é desmostrar un descoñecemento total do país, a non ser que exista unha parte de “galegalia” que non sexa de pro. Certo que esa é a mellor parte para comer, pero o de que esa parte se desprecia é absolutamente falso e so demostra o seu descoñecemento da realidade do país. Pase por calquera casa do norte de Lugo ou da Coruña e aprenderá que dende sempre esa é a parte máis apreciada, eso si, despois de seleccionar os grelos e pelalos, traballo para o que non é necesario un pelapatacas xa que vale calquera coitelo, inda que non teña fío e non corte. Miña aboa non tiña pelapatacas para pelar os seus cimós, como chamamos aos grelos no Valadouro (e noutras partes do norte)
Pero xa digo, e escribín hai anos, que non todos os “cañotos”, como Ales di, son comestibles aínda que se pelen, incluso cun pelapatacas. Os grelos “idos ao pau” non serven e por moito que se pelen sempre serán fibrosos. ¿Que non sabe cales son os grelos “idos ao pau” nin como distinguilos? Lea Colineta e aprenderá, como aprendín eu de miña mai hai moitos anos.
Se non citei a Alberto foi porque non viña a conto xa que o comentario non é sobre a súa ponencia senón sobre os grelos. Ademáis non é o único que descoñece o mundo dos grelos, como demostra Ales.
Ales, antes de escribir comentarios coma o seu debería informarse. Que vostede leve toda a vida tirando o mellor dos grelos non significa que os demais galegos tamén o faigan.
Sobre quen fai aquó o “ridi” nada teño que decir. Que cada un saque as súas conclusións.
2 Abril 2012 a las 12:13
Totalmente de acordo con Colineta. Pola zoa de Ortigueira tamén se lles chama cimós, pero comelos cómense en calquera lugar do país, tamén en Ourense. Incluso na Coruña, penso eu, inda que alí son máis dos de Santiago, moi por debaixo na miña opinión dos de Lugo.
Sin querer despreciar a opinión de ninguén, penso que Ales no ten claro a diferencia entre os cimós ou grelos e as nabizas inda que estas teñan o pe enteiro.
Para saber cándo un grelo está pasado fai falta máis coñecemento, Colineta, e sobretodo te-los collido.
Xa deberiamos estar acostumados a que as altas esferas descoñezan a cociña galega. Fai non moitos anos un coñecido gastrónomo radiofónico contou coma se fose un descubrimento espectacular na radio matutina máis escoitada que os berberechos, ademáis de comerse en lata, tomábanse moito por estas terras abertos ó vapor e tamén en empananada.
Disculpade o meu galego escrito, claramente insuficiente.
Apertas
Manuel Bustabad
2 Abril 2012 a las 16:56
Manuel, coincido en que os grelos de Lugo son mellores que os chamados de Santiago onde, ademáis, é complicadísimo atopar algo decente.
Non teño claro que tipo de grelos comen na Coruña, pero no mercado de Betanzos teñoos mercado moi bos, do tipo de Lugo. Tamén en Monfero son deste tipo e de boa calidade.