November 13th, 2009Un tipo raro
¡Que carallo, é un tipo raro e punto!.
Cando a maioría dos mozos tentan escapar do campo, tiña claro que quería vivir nel e del. E si aceptou estudar enxeñería técnica industrial na universidade de Vigo foi por contentar ao seu pai, un pequeno gandeiro tradicional, con 25 vacas de leite, que esperaba ver ao seu fillo prosperar.
Non sei como se tomaría o pai a decisión de volver á casa, ao campo, despois de rematar a carreira. Pero con 26 anos e o título no peto volveu a esa explotación de 25 vacas. Iso si, volveu cambiado.
E cando lle ofreceron comprar a pequena queixería do pobo (procesaba 500 litros de leite cada dous días) que pechaba por xubilación do propietario deu todas as voltas que foron necesarias ata conseguir que seu pai lle axudase na aventura.
Aquela aventura comezou con 100.000 euros. Hoxe, 11 anos e moita suor despois, é propietario da maior fábrica de queixos ao amparo das denominacións de orixe Tetilla e Arzúa-Ulloa, fábrica na que leva investidos uns 10 millóns de euros.
Chámase Eladio Rigueira e é o responsable de que todos (uns 1.200 aproximadamente) os supermercados que o grupo Mercadona ten en España teñan nos seus andeis queixos das dúas D.O. citadas, así coma os queixos fundidos loncheados, que elabora cun 70 por cento de Tetilla e Arzúa-Ulloa (a partes iguais), nata e sales fundentes.
Casa Macán é hoxe a principal produtora de queixos de ambas denominacións. Si o seu nome non soa máis é porque mantén un contrato de exclusividade con Mercadona, así que non busque os seus queixos noutro sitio. Salvo que atope un dos seus contados queixos de Arzúa-Ulloa curados, que vende en Hipercor e El Corte Inglés.
Onte recibiu o premio Alimentos de España ao Novo Empresariado
© Copyright Miguel Vila Pernas.
Se desexa facer uso NON comercial destes contidos, soliciteo por correo electrónico
Si desea hacer uso NO comercial de estos contenidos solicítelo por correo electrónico






14 November 2009 a las 1:08
Os curados son maxistrais. Os de Mercadona son bos, penso que os hai mellores, pero seica é un prexuízo meu derivado do centro comercial onde os vende. O exemplo persoal non é para o premio alimentos de españa, senón para a medalla de ouro de Galicia.
PS. aínda que non ven a conto, non sei se veu que o Sr. núñez publicou na súa leira a información sobre a Habanera.
14 November 2009 a las 20:31
Completamente de acordo en todo o dito sobre Eladio e os seus queixos. E suscribo o merecemento da medalla de ouro.
Respecto da Habanera, agora mesmo vou mirar.