Colineta

Hai que foderse co insolidario e cara que é o ser humano. E a maiores desagradecido.

Din que o noso corpo está composto de auga nunha porcentaxe altísima, igual son as tres cuartas partes, pero agora non teño ganas de miralo nin en gugle para confirmar. O caso é que somos auga nunha porcentaxe altísima pero interesanos máis a xenebra. Para beber, digo. E si, xa sei que a xenebra tamén é auga noutra porcentaxe altísima, pero esa é precisamente a parte da xenebra que nos trae ao fresco.

Dicía que ademais somos desagradecidos. Da parte que non somos auga eu calculo que un cacho moi grande somos pan, porque algo ten que quedar en nós do moito, moito pan que comeron os nosos antepasados. Pois o mesmo que coa auga. Somos pan pero renunciamos ao pan porque, din os que non saben máis, pégasenos a cintura. ¡O que hai é moito indocumentado solto!.

O que dicía, que os seres humanos somos uns desagradecidos. E as humanas máis (¡foder, que non sei pór en feminino politicamente correcto o de “seres humanos”!), que como pretenden coidar máis a cintura non só renuncian ao pan, senón que tamén o fan á manteiga, que non é máis que graxa, precisamente outra das cousas que somos, e moito, algúns.

Para acabar de rematar a cuestión tamén somos incongruentes. Como escribe o meu amigo Cristino (Álvarez, of course) en Orixe, o Padrenuestro que rezaba a súa avoa (a miña tamén, quero dicir que tamén o rezaba, aínda que fose unha avoa diferente á de Cristino), dicía “el pan nuestro de cada día dánosle (sic) hoy” mentres no Xénese pódese ler “ganarás el pan con el sudor de tu frente“.

Eu, a verdade, prefiro o pan dado… e o mel regalado

A castaña sumouse hoxe á lista de produtos galegos que entran na recta final para acadar unha indicación xeográfica protexida (IXP) amparada pola Unión Europea (UE), segundo me comunica un lector e bo amigo de Colineta. O Diario Oficial da Unión Europea do 28 de setembro publica a solicitude do seu rexistro, co que se abre un período de seis meses durante o que os interesados poderán presentar a súa oposición ao rexistro. Rematado ese prazo, previsiblemente sen oposición ningunha, a UE poderá proceder á inscrición no rexistro europeo de indicacións xeográficas protexidas e denominacións de orixe.

Setembro está a ser propicio para os produtos galegos de calidade, xa que o mesmo diario oficial publicaba os regulamentos das IXP dos pementos de Arnoia e Oimbra os días 15 e 16. Tamén se atopan en tramitación a IXP do pemento de O Couto e a denominación de orixe do de Herbón. Está claro que Galicia é terra de pementos.

Miro na televisión que a asociación de empresarios de Mazaricos prepara unha viaxe de gandeiros a Asturias para comprobar o funcionamento das chamadas fontes de leite e bótome a tremer. Non me gusta nada, nadiña, este asunto, ao que lle vexo moitos puntos febles.

Pois miren, eu non me fío para nada do leite que poido sacar dunha máquina na que calquera pode fedellar, incluídos os gamberros. Onte fun usar un caixeiro automático dese de pantalla táctil e non puiden: algún gracioso deixouno cheo de cuspe. Así que o leite da ditosa fonte non me convence nadiña.

Certo que para os gandeiros, no momento en que se atopa o sector, pode resultar interesante, pero creo que os máis interesados no asunto son os fabricantes das máquinas, que ao final sacan a tallada segura. Leo que cada máquina custa 25.000 euros, así que hai que vender moitos miles de litros de leite para amortizala. E ademais hai que dispoñer da maquinaria precisa para pasteurizar o leite que se vai vender na maquiniña, penso que invento italiano. Outros moitos miles de litros de leite para amortizar o sistema de pasteurización.

Como toda novidade, ao principio pode que as máquinas vendan moito leite, pero as modas pasan rápido. E máis se o leite da fonte custa 1 euro o litro, como parece que se está a vender por España adiante.

Eu, que lles vou dicir, merco leite galego pasteurizado, igualiño que o da máquina pero envasado dende o momento mesmo da pasteurización, o que evita posibles contaminacións no seu longo camiño, a pouco máis de 80 céntimos o litro.

O dito, que non me verán na cola dunha máquina que me vende o mesmo produto, pero máis caro para que gañe o seu fabricante, que dos beneficios do gandeiro non estou seguro.

Augadomiño é o último aroma galego saído ao mercado, cunha discreta presentación en vaporizador de pequeno tamaño que calquera pode levar no bolso ou no peto da chaqueta.

Non ule a río, nin a troitas, que polo nome ben podería ser. Ule a augardente.

Pasa a páxina para descubrir o segredo.

Xosé Martínez naceu nas últimas décadas do século XIX, é de supoñer que en Gondomar, xa que acabou sendo coñecido como O Gaiteiro de Gondomar. A comezos do século XX era considerado o mellor gaiteiro de Cuba.

¡Que si, home que, si, en Cuba houbo e hai gaiteiros! Galegos e asturianos, primeiro, e cubanos agora. Primeiro tocaban muiñeiras e alboradas, despois tamén tocaban danzóns e agora tocan guaracha a ritmo de gaita galega.

O Gaiteiro de Gondomar foi coñecido en Cuba pola súa música, pero tamén pola súa cociña, así que con frecuencia era contratado para as festas, jiras, organizadas polas sociedades galegas na illa, festas que non faltaban no 25 de xullo.

Precisamente ese día do ano 1912 Xosé Martínez cociñou o banquete dunha destas sociedades: Os larpeiros de Matanzas.

No libro “A la Habana quiero ir. Los gallegos en la música de Cuba” de Ramóm Pinheiro, podemos ler o menú:

“Relación do que preparou o gaiteiro de Gondomar, fillo do vello Martínez, pra primeira henchedela d’os enxebres que compoñen a sociedá Os larpeiros: Viño con quinina, tortiñas, salchichón de Landrove, mortadela da Guardia, olivas dos olivares de Bouzas, caldo gallego alo pontevedrés, años das terras das burgas, chivos asados, arrós con polo ao xeito da Coruña, viño branco e tinto, sidra, cervexa, café e tabacos (…) despois da comida e os discursos toca a gaita ao lado do atrio da igrexa de monserrat. Todos bailan“.

Asisto atónito estes días á campaña de marqueting que algunhas marcas comerciais montan para este comezo de setembro arredor da redución do emprego de bolsas de plástico, algo xa previsto polo Plan Nacional Integrado de Residuos. Sorpréndeme que a mesma empresa onde hai so uns poucos días querían meterme nunha bolsa de plástico algo que xa viña envasado en plástico e con una cómoda asa para transportalo, agora anuncie que en breve vai deixar de dar bolsas.

Conste que me parece moi ben que se racionalice o uso destas bolsas. Eu teño unha longa experiencia en meter dous ou tres produtos máis naquelas que a caixeira de quenda dera por completas, téñoas escoitado mil veces dicir que non as cargue máis, que van romper, ou suxerir meter unha bolsa dentro de outra para mellorar a resistencia. Como vivo no rural e teño que ir facer a compra co coche, no meu maleteiro hai toda unha colección de bolsa de tela, a última unha que chegou en xullo procedente de Estados Unidos e que resulta un portento pola súa capacidade e resistencia.

Agora ben ¿deixar de dar bolsas nos supermercados vai repercutir positivamente sobre o medio ambiente?. Teño as miñas dúbidas. As bolsas de supermercado que chegan á miña casa sempre se reempregan para mandar ao contedor o lixo inorgánico, asegurando ao mesmo tempo o reciclado de tal bolsa. Se non teño as do supermercado terei que mercalas, así que ao lixo vai seguir indo o mesmo número de bolsas, e a facturación do supermercado vaise incrementar con todas as que me vendan a min e a vos, que estaredes nas mesmas. Ademais, parece que van aforrar cinco millóns coa medida, así que todo vai ser mellorar a conta de resultados.

A cousa non é nova. Hai xa anos que algúns supermercados de baixo custe non dan bolsas de balde. Se as queres págalas. Hai menos tempo, algunhas cadeas fano ao revés: se non levas a bolsa abono na túa conta o seu custe. Os dous sistemas están ben, pero non son a solución, especialmente cando se fabrican bolsas para supermercado biodegradables, empregando fécula de pataca e outros tubérculos como materia prima. Estas si que son reciclables, xa que ao final da súa vida útil poden converterse en fertilizante para abonar os tubérculos cos que fabricar outras novas. E supoñen postos de traballo.

O problema real non está na bolsa (especialmente empregando estas biodegradables), senón no que vai dentro dela. Miren ben ao seu redor no supermercado e comprobarán como as madalenas, por poñer un exemplo, veñen envoltas unha a unha nun plástico, despois moi colocadiñas nunha caixa de cartón que, á súa vez, se envolve noutro plástico para que en caixa nola metan nunha nova bolsa. E así todo.

Hoxe fun mirar a Alcampo, que xa leva tempo cunha campaña que propón ao cliente meter máis produtos en cada bolsa para reducir o número de estas. Mal intencionado, achegueime á zona das carnes, que cada vez máis se venden precortadas e embaladas. Aquilo era o reino das “barquetas” de polistireno, que tamén é un residuo que debemos reducir e que inevitablemente vai á bolsa do lixo. O que vin daba medo: una barqueta contiña exactamente 112 gramos de carne de tenreira para carpaccio. A barqueta e o plástico que a envolvían pesaba 14 gramos. Total 126 gramos. O envoltorio era máis do 10 por cento. Algún día farán unha nova campaña de marqueting con eles.