Colineta

O requeixo será o protagonista o próximo domingo na Capela (A Coruña), coa celebración da 21 edición da Festa do Requeixo e a sexta edición do concurso de receitas con requeixo da Capela.

Na festa haberá requeixo a esgalla ¡e do bo! que malo na Capela non saben facelo. E música, moita música, con Leilía, Vaamonde, Lamas e Romero, a banda de Narón e a banda de gaitas Basilio Carril. Tamén haberá humor coas Cantareiras de Ardebullo… e pregón a cargo de Miguel Vila, que promete ser breve para non aburrir ata ás vacas.

Agardo verte por alí.

Nota: aínda estás a tempo de participar no concurso de postres con requeixo

¿Vaste fiar do que escriba neste post sen cuestionar dende a primeira á última liña?. Mal fas, que ao peor che tomo o pelo querendo, sen querer ou sen ser consciente de que o faigo e ata do que faigo.

As bibliotecas están cheas de mentiras. Nun mundo en que o coñecemento técnico e científico avanza a unha velocidade de vertixe, o que onte era verdade pode que hoxe xa so o sexa a medias e que mañá se descubra que se trababa dun erro. E despois están as mentiras intencionadamente escritas.

Nas cousas do comer pasa o mesmo, e houbo un tempo en que o peixe azul ou o aceite de oliva eran reputados como malos, malísimos, e hoxe semellan ser unha bendición. Mañá xa veremos.

Pero volvamos coas mentiras. As bibliotecas están cheas de mentiras malia que no proceso de edición e publicación dun libro interveñen moitas mans alleas ao autor do texto con capacidade moitas veces para atopar a verdade. Así que nun medio como internet, no que cada un de nos é autor e editor, a cousa multiplícase inevitablemente. Vale, o de chamar “autor” a moitos dos que publican en internet é un eufemismo, xa que moitos non son máis que copistas, un traballo que tivo a súa razón de ser na Idade Media, razón que desapareceu co invento da imprenta. Outros non fan máis que o que nunha biblioteca se chamaría “revisión bibliográfica”, coa única diferenza de que neste caso se citan as fontes da información con todo tipo de detalle e en internet o máis habitual é que se oculten para maior gloria propia.

Así que de todo o que leo en internet eu fíome duns poucos autores cuxa traxectoria coñezo e me ofrecen total fiabilidade. Son tan poucos que se contan con dedos dunha orella e poucos máis. Do resto, poño en tela de xuízo dúas palabras de cada par escrito.

A cousa complícase cando aparecen anuncios coma o da foto (cheguei a través de Twitter gracias a @nafuente). Búscanse críticos de restaurantes que escriban dende a súa casa. Ofrécense 50 céntimos por crítica de 50 palabras e non se piden estudos nin experiencia de ningún tipo. Xa hai case 500 candidatos para cinco postos e empezo a sospeitar que eu non vou estar entre os seleccionados e polo tanto non poderei contar as cousas máis en detalle.

A cousa non é exclusiva dos medios dixitais. A irresponsabilidade semella que está a tomar posicións nos xornais en papel. Hoxe mesmo lía no xornal Galicia Hoxe un artigo sobre o peixe e o verán. Un artigo asinado con nome e apelidos no referido ao texto. Sobre a orixe de las fotos dicía: internet. Vese que o becario ou redactor, o xefe da sección e o redactor xefe de quenda non saben que tamén en internet hai fotos amparadas polos dereitos de autor.

O 17 de xullo anunciaba o comezo da campaña de comercialización de mirabel do Rosal fresco e hoxe teño que facer o mesmo co seu fin. Aínda queda mirabel nos supermercados, pero xa non hai con que repoñer. Haberá que agardar ao ano próximo.

Por primeira vez este ano o mirabel estivo cunha presenza significativa nos mercados galegos. E por primeira vez puidemos mercar mirabel procedente da agricultura ecolóxica, respaldado polo CRAEGA (Consello Regulador da Agricultura Ecolóxica de Galicia).

En Galicia é unha experiencia nova que, polo momento, non poden compartir o resto de españois, xa que o mirabel unicamente se colleita aquí. Ata o de agora era exclusivo do Rosal, no sur da provincia de Pontevedra, posto que este ano a cooperativa Hortoflor colleitou os primeiros froitos cultivados no Ribeiro e en Monterrei, inda que con destino exclusivo á industrialización.

Anunciaba en xullo que a presenza de mirabel fresco no mercado ía ser moi curta e que posiblemente a finais da primeira semana de agosto xa sería moi dificil dar con el. E así son as cousas porque o mirabel é unha froita moi delicada. Recóllese da árbore cun punto de maduración óptimo e esa maduración prodúcese practicamente dun día para outro, así que hai que estar preparado en todo momento. Recollelo antes da maduración e despois deixalo madurecer en cámara non é viable: o mirabel podrece ou non chega a madurar nunca. Conservalo maduro na cámara tampouco, xa que o frío non interrompe a evolución da froita. Así que o único recurso é recoller cada día os mirabeis maduros e volver sobre as mesmas árbores ao día seguinte para volver colleitar froita. Desta maneira, entre o 16 e o 24 de xullo un total de 30 persoas traballaron día a día, incluídos sábados e domingos, na colleita do mirabel producido nas 20 hectáreas de terreo das que dispón Froitas do Rosal. Así, mercar mirabeis no supermercado é practicamente como colleitalos na horta da propia casa.

Contan de Foitas do Rosal que a campaña de comercialización foi moi positiva e se comercializaron 7.250 quilos, pero que o ano próximo será preciso poñer no mercado arredor de 20.000 quilos para satisfacer toda a demanda. E iso que os de Froitas do Rosal (que vende en Eroski e Froiz) non son os únicos mirabeis frescos que se comercializan en Galicia. Outra empresa da zona, Produtos do Rosal, tamén vende mirabel fresco a través de Gadis, inda que non dispoño de datos sobre as cantidades sacadas ao mercado.

Mentres en España o sagú parece reservado a certos restaurantes, en Brasil está ao alcance de calquera ama de casa, incluso en preparacións rápidas como a da fotografía, en que as perliñas de mandioca se acompañan dunha bolsiña co azucre, corante e saborizante para preparar un sagú sabor framboesa… e tamén hai uva e amorodo.

Non é preciso ir ata Brasil para dar con el. Basta achegarse a Portugal, que para a meirande parte dos galegos está a un pasiño, para encontrarlo. Este merqueino no Intermarché de Valença do Minho

Esta é unha petición de axuda para tódolos lectores, galegos ou non, que coñezan ben a cociña galega. Preciso documentar como galegos os seguintes pratos:

Acelgas con pasas.

Cabaciños ao modo da Coruña (recheos con polo cocido e xamón york, gratinados e servidos con queixo relado).

Estufado de patacas á galega (rodas de patacas pasadas por ovo, enfariñadas e fritidas para despois cocelas cun sofrito de cebola, allo e perexil, auga e azafrán).

Grelos con marisco (langostinos, vieiras, cigalas e langosta cocidos e despois dourados con manteiga na tixola onde despois se pon crema de leite e caldo de peixe e de seguido os grelos. Sérvese acompañado de ameixas abertas ao vapor).

“Habas” con almejas (as tradicionais fabas con ameixas, pero cociñadas con “Fabas lobas”).

Nabos al huevo (nabos cocidos e despois dourados en aceite e manteiga, para de seguido engadir nata, xema de ovo mesturada con leite ata que a salsa espese).

Pementos ao estilo de Pontevedra( pementos verdes e vermellos asados, pelados e servidos con sal, aceite e vinagre).

Rodaxas de pataca ao ovo (rodas de pataca douradas en manteiga, engadindo fariña, perexil e caldo e finalmente xema de ovo).

Mexillóns á panadeira (mexillóns abertos ao vapor aos que se lle bota un prebe feito con cebola, allo, pemento vermello, bacón, azafrán, caldo dos mexillóns e finalmente gratinados despois de salferir pan relado).

Pescada con acelgas.

Polbos ao albariño (ingredientes: 1 quilo de polbos, en plural).

Churrasco de tenreira (ponse a carne en anacos nunha cazola con cebolas, allos cenorias, loureiro, perexil, pementa, viño e aceite e cócese no forno).

Costelas de porco rebozadas.

Xamón con salsa de leite.

Ovos escumosos (rebandas de pan frito sobre as que se pon clara de ovo batida mesturada con xamín picadiño e a xema dun ovo. Sérvese despois de pasar polo forno).

Arroz ao forno (sobremesa, una especie de flan con arroz).

Crema queimada con follado (sucesivas capas de follado e natillas. A última capa de natillas queimada cun ferro quente).

Queixo de pasta (masa de améndoas, ovos, xarope, canela e sándalo ao que se lle da forma redonda e se coce no forno).

Os comentarios quedan abertos