Cada 23 de xuño escribo sobre sardiñas. E ás veces sobre cereixas, que se agora en Galicia xuño é mes de sardiñas (os xornais levan días falando do incremento dos seus prezos) antes érao de cereixas. Cando meu pai era novo no Valadouro probábanse as cereixas o día de San Xoán, pero se hoxe quedan alí cerdeiras as cereixas posiblemente xa se comeron. Cousas, supoño, do cambio climático.

Agora xuño é mes de sardiñas. E non porque estean agora no seu mellor momento, senón porque dende hai poucas décadas este peixe non pode faltar ao pe das fogueiras de San Xoán, mesturado con churrascos e chourizos, que pouco a pouco vánse facendo donos da noite e ata pode que nun tempo non moi afastado acaben deixando as sardiñas en segundo lugar.

Di o refrán que “por San Xoán xa a sardiña molla o pan”. Un dito que anuncia que comeza a boa tempada deste peixe, que acadará os seus mellores momentos ben entrado o verán.

Xuño é agora mes de sardiñas como antes foi de cereixas e antes de amorodos, que se comían, penso que roubados, na cidade da Coruña despois das fogueiras de San Xoán, hai, iso si, arredor dun século.

Non volverei hoxe sobre o xa publicado nos últimos anos, que se pode ler aquí, aquí e aquí, pero aproveito para lembrar que en xullo, os días 17 e 18, Vilaxoán (Vilanova de Arousa), volve a festexar as sardiñas revenidas