Pan de Palas de Rei

Hace unos días, en una comida con dos cocineros gallegos, salió a relucir el tema del pan, y si hay que cobrarlo o no, y salió fundamentalmente porque donde estábamos nos pusieron un pan espléndido, de ese pan gallego de toda la vida.

Quedamos convencidos os tres de que hai que cobralo, inda que non apareza reflectido na carta, o mesmo que se cobra o servizo, que tampouco aparece alí. Claro que hai dúas maneiras de cobrar o pan: especificando o seu custe na factura ou dividíndoo por adiantado no prezo dos pratos que compoñen a carta.

Hai moita xente á que lle desgusta ver na conta unha liña que di “pan… tantos euros”. Probablemente se estivera claramente especificado na carta o seu prezo e non se puxera na mesa sen previo encargo, ou polo menos sen preguntar ao cliente se o desexa, a cousa sería de outra maneira. Claro que entón habería quen protestase porque non lle puxeron pan ata que o reclamou. A cuestión é problemática.

O pan é un alimento humilde onde os haxa, pero ben podería ser un dos elementos diferenciadores dos restaurantes galegos. Galicia conta cun enorme catálogo de pans, dunha calidade impresionante, que non se ven habitualmente nas mesas dos nosos restaurantes. Habería que facer a lista de pans galegos e sairían moitos, de trigo, de millo, de centeo, de mestura, bolas de sartén, bolo do pote (que non deixa de ser outro pan)…

Mentres os nosos restauradores se van animando, deixo aquí unhas fotos de pan galego (o do comezo do artigo é de Palas de Rei, fotografado en Santiago de Compostela, en A Troia)Quedamos convencidos los tres de que hay que cobrarlo, aunque no aparezca reflejado en la carta, lo mismo que se cobra el servicio, que tampoco aparece allí. Claro que hay dos maneras de cobrar el pan: especificando su coste en la factura o dividiéndolo por adelantado en el precio de los platos que componen la carta.

Hay mucha gente a la que le disgusta ver en la cuenta una línea que dice “pan… tantos euros”. Probablemente se hubiera estado claramente especificado en la carta su precio y no se hubiera puesto en la mesa sin previo encargo, o por lo menos sin preguntar al cliente si lo desea, la cosa sería de otra manera. Claro que entonces habría quien protestase porque no le pusieron pan hasta que lo reclamó. La cuestión es problemática.

El pan es un alimento humilde donde los haya, pero bien podría ser uno de los elementos diferenciadores de los restaurantes gallegos. Galicia cuenta con un enorme catálogo de panes, de una calidad impresionante, que no se ven habitualmente en las mesas de nuestros restaurantes. Habría que hacer la lista de panes gallegos y saldrían muchos, de trigo, de maíz, de centeno, de mezcla, bolas de sartén, bolo do pote (que no deja de ser otro pan)…

Mientras nuestros restauradores se van animando, dejo aquí unas fotos de pan gallego (el del comienzo del artículo es de Palas de Rei, fotografiado en Santiago de Compostela, en A Troia)