A “sardiña de San Xoán” do restaurante Acio foi elixida Mellor Tapa no concurso de tapas de Santiago de CompostelaLa “sardina de San Juan” del restaurante Acio fue elegida Mejor Tapa en el concurso de tapas de Santiago de Compostela

Despois de trece sesión de tapping, o xurado do concurso de tapas de Santiago de Compostela, santiago(é)tapas, emitiu o seu veredicto, que foi dado a coñecer no transcurso dun acto celebrado na tarde do 15 de xullo.

Así que os winners son:

Mellor tapa: Sardiña de San Xoán, de Acio.

Mellor tapa tradicional: Cefalopodoespetada con alioli da súa tinta, de Garum

Mellor tapa innovadora: Semáforo de verduriñas frías, de Madam Ragú.

Premio Estrella Galicia (Maridaxe con cervexa): Berberechos con patacas panadeira e cebola, do Mesón de Lázaro.

Premio Galicia Calidade (emprego de produtos galegos); Arroz de Verín, de Casal do Cabildo.

Premio do público: Solombo de porco con cebola caramelada, de Bokados Tapería.

Vamos, pois, por partes.

A “sardiña de San Xoán”, presentada polo restaurante Acio, supón o trunfo da escola de Marcelo Tejedor, da que saíron os responsables do local e onde as sardiñas reciben un tratamento extraordinario que as converte en peixe de luxo. No caso da tapa do Acio componse dunha rebanda de pan torrado, mollado con aceite de carbón (vanse botando brasas acesas no aceite ata conseguir o resultado apetecido), sobre o que van uns pementos de Padrón fritos e un lombo de sardiña desespiñado e sen máis tratamento que pasar dez minutos polo sal. A sardiña crúa conserva unha textura suave, case manteigosa, que contrasta co renxente do pan. O aceite de carbón confírelle un recendo e un sabor a sardiñada de San Xoán absolutamente delicioso. Para completar o traballo, presentase sobre unha lousa de pizarra, acompañada dos rabos e sementes dos pementos. Impecable presentación e prezo imbatible: 1,5 euros a tapa.

A “cefalopodoespetada” responde á tradicional, e moi propia do verán, costume de poñer os mariscos á prancha. Unha pequena espetada de polbo, chipirón e langostino, acompañada cun lixeiro alioli tinguido coa tinta do chipirón e servido cun disco de pan de millo. Unha tapa sinxela pero efectiva, que como no caso da anterior non demanda o emprego de garfo ou coitelo e que tamén ten un prezo indiscutible: 1,5 euros.

O “semáforo” de Madam Ragú (Garum) foi, sen dúbida, a más colorida de tódalas tapas presentadas no concurso. Tres chupiños de gazpacho que seguen o esquema de ensalada, prato e sobremesa. O primeiro, verde, baseado nas espinacas; o segundo, vermello, na remolacha; e a sobremesa, laranxa, no mango e zume de laranxa. Un verdadeiro cadro de Mondrian sobre a barra, tan bonito antes de meterlle o dente como despois de rematado. E de novo un prezo de 1,50 euros.

Os “berberechos” do Mesón de Lázaro foron para min todo un descubrimento. Unha base de patacas panadeira con cebola sobre a que estaban os berberechos abertos ao vapor e todo mollado cunha allada. Impresionante o ben que a allada lle vai aos berberechos. O prezo un pouco máis elevado que nos casos anteriores: 2,5 euros.

Finalmente o “arroz de Verín” foi outra sorpresa: un arroz branco que se coceu con caldo galego (sen patacas) e que polo tanto leva as súas fabas e grelos. Derriba do arroz un taco de carne prensada (cachola, unllas…) marcado na prancha, dunha textura e sabor fantásticos. E o prezo de escándalo: 1 euro.

O público premiou o “solombo” da tapería Bokados: solombo de porco en filetiños acompañados de cebola caramelada, unha combinación que a min me gusta moito e que de cando en vez preparo na casa, despois de comela por primeira vez no Alameda 10 de Pontevedra, nos Xantares Literarios que hai uns anos organizou o Pen Clube de Galicia. O que menos me gustou da tapa foi que a carne se presentaba sobre un craker. Penso que un bo pan galego lle iría mellor. Tamén me pareceu algo cara: 2,25 euros.

Entre as 113 tapas presentadas a concurso había moitas outras que ben merecerían un premio, pero esta foi a decisión do xurado, do que formaron parte 19 persoas entre cociñeiros, xornalistas, bloggers gastronómicos, xentes da universidade, da administración e da empresa, e do público, que emitiu moitos miles de votos. Das outras tapas que me chamaron a atención falarei nun próximo post.