Hai días que tiña pendente falar de como combater o picante dos pementos de Padrón cando xa están na boca e pouco hai que facer, inda que en realidade eu buscaba propostas dos lectores, xa que polo momento non probei nas miñas carnes ningún método certamente eficaz.

As poucas respostas dos lectores (dúas) danme a idea de que todos andamos nas mesmas: non sabemos que facer. Os lectores, aos que agradezo a colaboración, propoñen comer miga de pan, moita miga de pan, para aplacar o picor. Seguramente teñen razón. Imos ver.

Para medir o picor dos pementos e clasificalos en función do mesmo existe a escala Scoville, creada en 1912 por Willbur Scoville.

Segundo dita escala de picor, o primeiro posto está ocupado pola capsaicina pura, con entre 15 e 16 millóns de “unidades Scoville”. Lembremos que é a capsaicina a responsable de que piquen os pementos.
O pemento máis picante, segundo dita escala, sería o Bhut Jolokia, que pode chegar a un millón de unidades Scoville. Debe ser o demo, xa que, segundo esta escala, pica unhas 125 veces máis que o tabasco, por poñer un picante que todos coñecemos.

Parece ser que a capsaicina non é soluble en auga, o que explica que cando nos picamos por moita auga que bebemos non conseguimos nada. Pero leo cómo é o método de Scoville e contan que consiste en poñer extracto do pemento que se quere analizar en auga con azucre. En función da cantidade de azucre, chega un momento en que os catadores non teñen sensación de picor. O grado de disolución do extracto permite medir a concentración de capsaicina.

Lembremos que se trata dunha proba ideada en 1912 e que a tecnoloxía actual seguramente ten probas máis fiables e precisas, pero o método de Scoville lévame a pensar que o método máis eficaz para combater o ardor cando nos picamos cun pemento é tomar azucre. A miga de pan que propoñen os lectores contén azucres.