Colineta

Os afeccionados á cociña mexicana teñen cita dende hoxe e ata o próximo sábado no compostelán restaurante Caney, situado nos baixos do hotel Araguaney. A Semana Gastronómica Mexicana traerá ata a capital de Galicia o mellor desa cociña tan descoñecida pola meirande parte do público, que so sabe dela, en directo, polos tacos e burritos dalgunhas franquías, e en diferido polo visto na película Como agua para chocolate.

Algúns dos grandes pratos da cociña do país centroamericano, que se amosaban na referida película, estarán presentes nas xornadas do Caney: chiles en nogada, mole poblano… pero na carta hai moito máis. Dez antojitos para entrantes, tres pratos de peixe, catro de carne e catro sobremesas, así como margaritas, tequila, cervexa mexicana…

O restaurante tamén ofrece un menú degustación que, por 32 euros, promete deixar satisfeito a calquera: guacamole con totopos, taco mexicano, enchilada, chiles en nogada, ceviche de peixe, huachinango veracruzano, mole poblano e jericalla.

O Caney xa celebrara con éxito unhas xornadas de cociña mexicana hai dous anos, cando aínda Pedro Roca estaba á fronte das súas cociñas. No Caney Roca fixo moi populares as xornadas de cogomelos, que se celebraban cada outono, así como as do arroz ou a cociña árabe.

- ¿Vostede sabe que é un quark?, pregunta nas rúas de Compostela o reporteiro de Efervescencia, programa científico da Radio Galega.

- Pois un tipo de queixo, contesta o viandante.

A pregunta referíase ás partículas fundamentais da materia, segundo indica a Wikipedia, e a resposta sorprendeu ao responsable do programa, Manuel Vicente, que despois confesaría que tivera que recorrer a internet para descubrir que, efectivamente, existe un tipo de queixo denominado quark.

Cousas da polisemia, da que se queren saber algo máis deben preguntar a un lingüista ou volver á Wikipedia. ¡Que lle imos facer, todos temos lagoas!

O meu amigo J. estivo bastantes minutos preocupados pola raxa, e non a da faldra da camareira senón a de limón que pensaba poñerlle ao seu café con xeo, con gran sorpresa por parte da meirande parte do resto de presentes na mesa, aos que poñerlle limón ao café lles resultaba raro, pero non poñerlle xeo, nin tampouco poñerlle xeo ao café con leite. Eu, fiel ao meu costume, tomeino so e cortiño. Pero J. decidiu que eu tiña autoridade suficiente para respaldar a súa teoría de que o limón é imprescindible e reclamou, naturalmente, un post en Colineta sobre o asunto. Misión cumprida

O coñero é que pouco despois atopei no supermercado un café soluble que se anuncia como especial para o café con xeo.

Isto de mesturar café e xeo é moi español. Non vaian a Italia, un dos países onde mellor se prepara o café, a pedilo con xeo, porque seguramente non vai sacar máis que unha dor de cabeza ou, se cabe, dúas: a propia e a do camareiro que o atenda. A medio mundo parecelle ben tomar no verán te xeado (pode que o cine norteamericano teña algo que ver no caso), pero cando ao café se lle inverte a temperatura comeza a xente a escandalizarse.

Sobre o asunto do limón, pois que lles vou dicir, que hai para tódolos gustos e non é a primeira vez que o vexo facer inda que a min, que ás veces no verán tomo un, nunca se me ocorreu facelo. Prometo que na próxima ocasión non vai faltar o limón, que de todo hai que probar.

Dándolle voltas ao asunto de poñer xeo nunha bebida que se elabora con auga fervendo, veume á cabeza o éxito que Pichi tiñas cos xeados que servía de postre no seu bar-restaurante da rúa Torres Miranda, en Madrid. Desculpen se non poño o nome do local, pero é que non me lembro. Pichi tiña unha personalidade tal que agora que o penso igual nunca ninguén soubo como se chamaba o local porque sempre dicíamos o mesmo: imos tomar algo cabo de Pichi.

O caso era que os xeados do Pichi estaban sempre no seu punto. Brandiños, cremosos, nunca servía un deses tan conxelados e duros que había que partilos a golpes. Un día descubreunos o segredo: antes de chegar á mesa os xeados sempre pasaban polo microondas. Aquilo lembroume cando moi nena miña prima A. chegou cabo miña aboa cun cucurucho que lle acababan de agasallar pedindo que o metera un pouco no forno porque estaba moi frío, ou cando a mai de C. quixo aproveitar o Tulipán que quedaba pegado no envase, botou dentro un pouco de leite e puxoo sobre a prancha da cociña acesa. Eran tempos nos que os plásticos non eran tan comúns como agora. Nin que dicir ten que para limpar a prancha tiveron que aplicarse a fondo co Pedramol.

En fin, que ao final cheguei á conclusión de que unha cousa é a temperatura precisa para preparar o café e outra a temperatura á que se consome a bebida. Porque a min tampouco me gusta o café demasiado quente. [/lang_gl]