Colineta

A Federación Nacional de Confrarías Vínicas e Gastronómicas (Fecoes) concedeu o premio nacional á mellor revista de agroalimentación a Orixe, editada por Eumedia. Fecoes destacou da revista Orixe “a calidade dos seus artigos e do traballo desenvolvido” pola publicación.

A revista distribúese exclusivamente a través de subscrición, pero na súa páxina web pódense ler os seus contidos, unhas veces de forma gratuíta, como a entrevista con Santi Santamaría de marzo de 2007, realizada logo da súa polémica intervención en Madrid Fusión, ou de pago, como a miña última reportaxe publicada sobre os grelos de Galicia (por menos dun euro). No próximo número publico unha reportaxe sobre a futura indicación xeográfica protexida Torta de Santiago e agora traballo en varias reportaxes para os números seguintes.

Compráceme enormemente colaborar nunha revista do nivel e calidade de Orixe, aínda que a miña incorporación á mesma sexa moi recente. Pero resulta que o seu subdirector, Luís Mosquera, iniciouse ao meu lado no xornalismo agroalimentario fai xa moooooitos anos. E el se que é responsable do éxito de Orixe.

Ademais hai outro vínculo afectivo que me une a Orixe: a revista recibiu en 2006 o premio Alimentos de España ao mellor labor informativo, premio que eu recibira o ano anterior.

Satisfeita a dose de vaidades desta semana, pasemos a outra cousa.

Ciencia e mitoloxía nunca casan ben, e agora científicos alemáns anda empeñados en desmontar un dos mitos europeos dos últimos séculos no mundo das bebidas: os efectos alucinóxenos da absenta. Un grupo encabezado por Dirk Lachenmeier, do Laboratorio de Investigación Química e Veterinaria de Karlsruhe analizou o contido de botellas de absenta fabricadas a finais do século XIX e que se conservaban en varias destilerías, chegando á conclusión de que o único alucinóxeno que hai nas mesmas é o seu contido en alcohol, arredor de 70 grados, inda que na actualidade comercialízanse absentas de ata 80 grados.

Ata o de agora botábase a culpa dos efectos alucinóxenos da absenta a un dos compoñentes da mesma, a tuiona, principio activo presente no axenxo, planta coa que se elabora a “Fada verde”, nome co que se coñecía e coñece este licor que durante case todo o século XX estivo prohibido en países como Francia, a meca da mesma no XIX, e na práctica totalidade de Europa con excepción da Península Ibérica: en España e Portugal nunca se prohibiu. Os científicos alemáns din que nanai: a cantidade de tuinoa que hai na absenta do século XIX é ínfima, o mesmo que na que actualmente se consome por Europa adiante despois de que se levantara a prohibición.

Científicos e alemáns. Método sumado a método. Pero esquecen que ás veces o poder da suxestión é máis forte que o das propias tuionas, así que penso que teñen perdida de antemán a batalla: o mito da absenta seguirá vivo por moito tempo porque os humanos de a pé non poderíamos aceptar que algúns dos nosos mitos non eran máis que uns alcohólicos empedernidos. Á absenta se atribúen as tolemias e xenialidades de xentes como Van Gohg, Paul Verlaine, Edgar Allan Poe, Hemingway, Arthur Rimbaud, Baudelarie, Manet, Degas, Picasso, Alfred Jarry (autor de Ubu Rei), August Strindberg, Paul Gaugin ou Óscar Wilde que sobre a absenta dixo: “Despois do primeiro vaso, un ve as cousas como lle gustaría que fosen. Despois do segundo, un ve cousas que non existen. Finalmente, un acaba vendo as cousas tal e como son, e iso é o máis horrible que pode ocorrer”.

Hoxe a absenta pódese atopar en licorerías e algúns supermercados, pero tamén en internet hai sitios especializados na súa venda e nos accesorios precisos para o seu consumo, cun rito que seguramente prepara para os posteriores efectos, certos ou imaxinados. Ponse a absenta nun vaso derriba do cal se coloca unha culleriña de prata que contén un terrón de azucre sobre o que se bota auga fría para que vaia disolvéndose e incorporándose ao licor.