El ía para artista e comezou os seus estudos nunha escola de arte, pero finalmente rematou dedicándose… á arte, un tipo de arte no que os materias son efémeros e, polo tanto as obras duran o mesmo que un merengue á porta dun colexio, pero arte á fin e ao cabo. Chámase Ariel Mendizabal e cada día deita a súa creatividade en doces, pasteis e bombóns que por momentos un pensa se non será mellor gardar para ensinar aos amigos, pero a carne e feble e os bombóns acaban alí onde Ariel considera que deben estar, na boca, facéndonos soñar.
Arredor de dúas horas de charla con Ariel, rodeados de bombóns e de ovos de pascua en proceso de produción, dan para unha boa enchente de chocolate, e un goza de todos e cada un dos matices desta marabilla chegada de América, a través das palabras do pasteleiro e chocolateiro, un artesán que vive con paixón o seu oficio e que insiste unha e outra vez en que dan máis satisfacción as cousas ben feitas que os beneficios obtidos dun comercio no que a calidade non sexa o prioritario. As palabras de Ariel saben tan ben coma os dous bombóns con que me convida. Lee el resto de esta entrada »
