Tenía yo ganas de pillar unos buenos grelos de Lugo para hacer un “caldiño” pero sometiendo a uno de ellos a una disección previa que muestro en las fotografías adjuntas.

Tanto la primera como la tercera foto muestran un grelo a pesar de que el aspecto es bien diferente porque en el último caso faltan las nabizas.

El asunto es complejo. Cualquier labrador gallego que cultive nabos le llama grelo tanto en un caso como en el otro, de lo que tenemos que deducir que el grelo es un conjunto de grelo más nabizas. El grelo es el tallo del que va a salir la flor y del que salen los pedúnculos de las nabizas, pero también el conjunto de uno y otras.

Así que en la primera foto se ve el grelo con todas sus nabizas, en la segunda ya separé las nabizas más grandes y en la tercera solo queda el grelo, ya pelado, con la flor que todavía no abrió y está verde por completo.

Es fácil comprobar como el grelo y los pedúnculos de las nabizas son completamente diferentes. La sección del primero es circular, con una parte exterior algo fibrosa que conviene pelar. La sección del pedúnculo de las nabizas tiene forma de media luna, cóncavo-convexa.

En otra foto muestro la sección de tres grelos en diferentes estados de evolución. Solo el de la izquierda es aprovechable, ya que los otros dos quedarían tremendamente fibrosos. Si al dar un corte transversal al grelo aparece ese punto blanco central que se ve en la foto del medio se dice que el grelo “está ido al palo”. Se puede ir cortando hacia flor hasta que desaparece lo blanco. Lo que nos quede se puede echar en la olla sin problemas. En el tercer caso el interior del grelo es hueco, todo fibra, inservible.

Los grelos de las fotos fueron cultivados en Lagoa (Alfoz) por un paisano que cada sábado lleva una pequeña muestra de los productos de su huerta al mercado de Ferreira do Valadouro. Son de la variedad de Lugo, que le da mil vueltas a la de Santiago, y acabaron en un caldo fastuoso, que diría Joaquín Merino.

Los talleres gastronómicos de Santiago Repetirás finalizaron con una amena sesión protagonizada por Pepe Solla, que mostró un sistema de limpiar la lamprea diferente al tradicional y cocinó una lamprea a la bordelesa “a su modo”. A la proverbial simpatía de Pepe se sumó la del reportero de la TVG que grabó un reportaje a lo largo de todo el taller y que dio lugar a momentos muy divertidos.

Uno de los “entretenimientos” que preparó Solla en el taller fue el “caviar de lamprea” que veis en la foto (una foto bastante regular). Supongo que hoy por hoy todo el mundo está aguardando que hable de esferificaciones, pero la cosa fue más sencilla: simplemente cocer en la salsa de la lamprea unas “perlas del Japón”. El resultado sabe, como no podía ser de otra manera, a la salsa de la lamprea, es decir, riquísimo.

Las “perlas del Japón” son unas pequeñas bolitas hechas de mandioca que se emplean para espesar sopas o salsas, pero que tienen otros usos como el que nos mostró Solla.

Vaya, parece que el Dosidicum gigas, más conocido cómo “potón del Pacífico” y “pota gigante” me persigue cada final de marzo. Por suerte es en las estanterías de los supermercados donde nos encontramos, que si llega a ser en el mar habría que cerrar el blog del susto que iba a llevarme.

Resulta que hace dos años escribía sobre el animalito exactamente el 29 de marzo (de 2006) y hoy, sin buscarlo aposta, vuelvo sobre el mismo asunto porque haciendo la compra encontré lo que viene en la fotografía: “Tacos (estilo pulpo) salsa gallega”. Además “fabricado en Galicia” aunque Dani sea una empresa domiciliada en Vilassar de Mar (Barcelona). El registro sanitario que aparece en la caja es ES 12.10662/C, así que busco y encuentro que corresponde a Conservas Carnota, emplazada en la localidad del mismo nombre. Quede claro que esta empresa gallega finaliza su trabajo cuando el producto está dentro de la lata. La caja de cartón es cuestión de Dani.

Cuando escribo estas líneas aun no abrí la lata y no sé lo que me aguarda dentro de ella. Y no la abrí aún con toda la intención del mundo porque quiero hablar primero de lo que se ve en la foto: pulpo “la que sí”. La foto induce a pensar que se trata de pulpo, en la etiqueta aparece la palabra “pulpo”, pero en ningún sitio se nos indica que es otra cosa. Hay que mirar el lateral de la lata, donde en letra bien pequeña, en tinta azul oscuro sobre fondo azul claro se nos dice que el contenido es… ¡CALAMAR!. Vuelvo sobre la foto para decir que yo pienso que no es pulpo: las ventosas son muy pequeñas y tienen una forma extraña. Seguramente será potón.

Como yo sé que el calamar común es Loligo vulgaris decido buscar a ver que demonios es eso de Dosidicus gigas que tanto me suena y me doy de narices con el potón de hace dos años.

(Disculpen la interrupción. Paro unos minutos para abrir la lata, probar lo que hay dentro y hacer unas fotos. Vuelvo en unos minutos, así que mientras “les recomendamos nuestro servicio de bar”).

Ya estoy de vuelta. Lo que hay dentro de la lata no lo voy a enseñar para no estropear la emoción de la foto de la caja, ya que en un mar de aceite colorado hay trozos de muy diversos tamaños que parecen pulpo exteriormente, pero no tienen ventosas sino una especie de botoncitos del tamaño de cabezas de alfiler.

Pruebo el producto y encuentro lo mismo que se encuentra en todas las latas de conservas de calamares, pulpo, etc., presentes en un supermercado local: un producto duro, de sabor incierto, correoso, fibroso y con presencia de algunos fragmentos de algo duro, como arena, incrustaciones calcáreas o algo parecido. En definitiva, un bodrio.

Así que llego a la conclusión de que los fabricantes piensan que somos tontos por completo, cosa de la que no tengo ninguna duda en el caso de ciertos consumidores capaces de tragar con todo lo que le pongan por delante, callando cuando no les gusta.

Lo que ya me jode es el uso de la frase “Fabricado en Galicia”. En el mundo de la alimentación Galicia es una marca de calidad de primera en el resto de España, pero mientras no se regule su uso seguirán poniéndola en este tipo de productos, que solo sirven para restarle una parte de su credibilidad.

La lata, que declara 168 gramos de producto escurrido cuesta 1,40 euros, es decir 8,3 euros el kilo.

Mercar uns bombóns recheos de viño godello e mencía é un atractivo máis para visitar Xapón, posto que en Galicia polo momento non están á venda, cousa que se amañará en poucas semanas.

Os bombóns foron presentados en sociedade na pasada edición de Alimentaria pola marca luguesa Suguimar e obtiveron un éxito rotundo, segundo me conta o pai da criatura, Manuel Mateo.

Manuel Mateo ten vencellos co mundo dos bombóns a través de Suguimar, pero tamén co do viño por medio da adega Val de Lurres, da que é copropietario. Antes traballara no mundo das castañas.

E a idea saíu desa combinación de factores. ¿Porque non meter viño dentro dos bomóns se xa se fan con licor?. Os de mencía e godello foron os primeiros en presentarse, pero tamén traballan con albariño, treixadura, augardente, licor de herbas, crema de augardente, licor café, licor de mel. E con queixos das denominacións de orixe galegas, aceite de Quiroga, algas, ourizo… Pola cabeza dos responsables anda unha caixa de sabores combinados baixo a denominación de “Sabores galegos”.

O Salón do Club de Gourmets, que se celebra en Madrid en abril, servirá para una segunda presentación pública e despois os bombóns sairán ao mercado. Segundo indica Manuel Mateo, en Barcelona pecharon xa acordos con distribuidores en 13 provincias. Os bombóns comercializaranse por medio da empresa Selección Matisse, nova no sector da alimentación.

De todo isto falarei mañá (30 de marzo) con Manuel en Arroz con Chícharos (Cadena SER, 12:230 horas). E tamén estará Isabel García, concelleira de Turismo do concello de Friol, para falar do queixo de Friol e o pan de Ousá, que teñen festa o mesmo domingo.

¡Alucinante!. Non se pode cualificar doutra maneira a forma de presentar a información sobre a recepción do conselleiro de Innovación e Industria a Beatriz Sotelo, recente gañadora do concurso “Cocinero del Año” e ao seu axudante Braulio García. Todo se montou co obxectivo de dar lustre á Escola Superior de Hostalería de Galicia, na que estudou Braulio e na que actualmente é profesor. Naturalmente, a Escola depende da Consellería.

Así que se convoca aos medios a unha recepción do conselleiro a Braulio García (Beatriz nin se cita) e na nota de prensa posterior so hai datos biográficos de Braulio, con especial fincapé na súa vinculación coa escola.

A cousa ven de lonxe, que nos días posteriores ao concurso lanzáronse informacións similares ás desta semana, que eu so vin en Galicia Gastronómica. Igual o fracaso daquela iniciativa levou a organizar a movida desta semana.

Tanto ensarillaron desta volta o asunto que conseguiron que Xornal.com ou La Voz de Galicia (despois do Parga) publicaran curiosas informacións. E ata conseguiron que La Voz entrevistara ao axudante no canto de facer a entrevista á gañadora (miren a edición en papel, que na dixital non funciona o enlace).

Todo o maior gloria da Escola Superior de Hostalería de Galicia, que ten méritos propios abondo para non ter que aproveitarse dos alleos.

Por se a alguén lle queda dúbida: a gañadora do concurso “Cocinero del Año”, na edición de 2008 é Beatriz Sotelo.

Braulio García foi o axudante de Beatriz na final, pero non cociñou. Limitouse a limpar o peixe e labores similares. E fíxoo a título persoal e sen representar á ESHG, que nesta festa non conta para nada.

Galicia enteira debe estar satisfeita do éxito de Beatriz, pero se todo o mundo actúa da mesma maneira acabará reivindicando o premio o responsable do porto de Celeiro, de onde saíu a pescada que gañou o concurso e, polo tanto, tan emparentado co éxito como a Escola de Hostalería. Ou máis.

Onte lin unha pequena información sobre a aparición de dioxinas en mozzarella italiana exportada a Xapón, pero non lle din moita importancia ao asunto, tal e como fixo a prensa en xeral.

Pola contra parece que o asunto ten a súa importancia, así que aquí deixo este enlace con Consumaseguridad, unha web do grupo Eroski no que se fala que Italia pechou, de forma provisional, 83 granxas de bufalas e que se atoparon dioxinas, en cantidade superior ao permitido, en mozzarella e leite de 25 das 130 queixerías supervisadas.

ACTUALIZACIÓN: Igual me confundín e a información non facía referencia a Xapón, xa que os italianos aseguran agora que a mozzarella afectada non saiu do mercado local. Polo que acaba de publicar hai uns minutos La Voz de Galicia a cousa parece que se pon fea e a UE ameaza con bloquear a venda de mozzarella.

Entre o 14 e o 18 de marzo celebrouse en Madrid o “VIII Concurso Internacional de Vinos Bacchus 2008”, organizado pola Unión Española de Catadores e no que se concederon nin máis nin menos que 505 galardóns entre os 1.683 viños participantes.

Entre os galardoados hai un número interesante de viños galegos. Nunha revisión rápida da longuísima lista eu atopei os seguintes:

Bacchus de ouro: Lagar de Costa, Veigadares e Guitián fermentado en barrica.

Bacchus de prata: Albariño Pazo Condal, Martin Codax, Pazo da Bouciña, Gundián, O Casal, Valdumia Premium, Gran Novas, Bouza do Rei, Torroxal albariño, D. Pedro de Soutomaior macerado en neve carbónica, D. Pedro de Soutomaior, Burgáns, Valdamor, Granbazan Ambar, Pazo da Touza, Valmiñor, Brandal barrica, Pedro de Soutomaior Tempo, Valdamor barrica, Joaquín Rebolledo mencía, Regina Expresion XII meses, Abadía da Cova.

Seguramente haberá máis que a min se me pasaron. O que me estraña é que a tódolos adegueiros se lles pasara a oportunidade de comunicar os premios acadados, xa que nada vin publicado en ningún xornal dende o remate do concurso, hai xa unha semana.

Falan as Cantigas de Alfonso X, o rei Sabio que escribiu as súas cantigas en galego medieval, que Ero de Armenteira, fundador do mosteiro do mesmo nome e o seu abade, pasmou durante trescentos anos escoitando un paxaro nos xardíns do mosteiro e que morreu cando lle volveu o acordo e descubriu como cambiara o seu mundo.

Se una vai de Compostela ao Camiño da Serpe guiado polo GPS pasará inevitablemente polas inmediacións do magnífico mosteiro que hai algúns anos decidiron lixar construíndo unha moderna casa para o cura na finca anexa. Sen dúbida Armenteira é visita obrigada para quen se achegue a comer ao Pepe Vieira Camiño da Serpe sempre, claro, que non imite a Ero e pasme durante unha tempada no novo establecemento dos irmáns Cannas.

Onte á mañá andei por Padrón, Pontecesures e Pontevedra, e aproveitei as horas do mediodía para saudar a Pepe Solla e despois ir coñecer o novo Pepe Vieira, que xa leva uns días aberto inda que as obras non remataran por completo (faltan algúns detalles practicamente imperceptibles no xardín, no comedor de banquetes e no reservado, pero a cociña e o comedor principal está xa a pleno rendemento.

Lee el resto de esta entrada »

Onte deume a vea cubana e puxen medio quilo de “frijoles” a remollo para a comida de hoxe. O resultado pódese ver na foto, na que fata o arroz branco, acompañante imprescindible para este prato, que se come mesturando frijoles e arroz no mesmo prato. A min gústame ademais agregar unha cullerada de cebola crúa picada fina. Cos frijoles pódese servir carne frita ou asada, ensalada, viandas (iuca, malanga, boniato…). Hoxe puxen entrecots finos de tenreira e ensalada de aguacate con cebola e aceite de oliva extra virxe Vizcantar, que merquei no Forum Gastronómico.

Os frijoles son a parte fundamental dunha comida cubana. Pódense preparar tal e como eu os fixen (frijoles negros), ou ben engadindo na súa cocción carne de porco e cocendo frijoles e arroz todo xunto, do que saen os coñecidos “moros y cristianos”.

Lee el resto de esta entrada »

Na Festa da Filloa da Pedra celebrada na Baña vendían estas botellas de crema de augardente decoradas con motivos castrexos unhas e con reproducións de estampas de Castelao as outras.

Aparte da crema vendían tamén licor café e ata as botellas valeiras para reencher co noso propio licor.

Deixando aparte o máis que probable incumprimento dos dereitos de propiedade intelectual no caso das reproducións de Castelao, o certo é que as botellas son moi bonitas.

Pedín unha tarxeta pero non tiñan e nun papel apuntáronme: “Maica-Licores 639 82 47 15”.


© 2007 Colineta | Curved 3-Columnas por Felix Ker & JustSkins.| Traducido por Trazos Web & Arquitectura
< ?php if(function_exists('lp_other_langs')) { lp_other_langs('gl','es'); }?>