O cartel guindado na praza de abastos de Santiago de Compostela promete. Pero quédase en mera promesa. Unha mañá de praza, fresca e algo chuviosa, a calquera se lle antolla un bo café para mollar uns churriños.

Tal me aconteceu a min hai poucos días, e aí me levan os pes á churrería da praza. O café estaba ben e del non me queixo, pero os churros eran un desatino total: ben fritos por fóra pero crus por dentro (¿conxelados?), absolutamente irregulares (un dos tres churros duplicaba o tamaño de calquera dos outros dous) e ademáis estaban absolutamente fríos. Eran as dez e media da maña. En calquera bar un espera que a esa hora os churros estean como mínimo mornos, pero non fríos como se acabarán de saír da neveira. Nunha churrería débese esperar que os churros esteñan quentes ou ata acabados de facer.

Non me volven a ver por Churromanía.