Un boa, espléndida ensaladilla caseira, preparada coas mellores patacas, chícharos e tomates, non pode ir á mesa sen a compaña da mellor maionesa feita cos mellores ovos, aceite de oliva e zume de limón.

Así foi aquel día en que se xuntaba a familia a comer. Sería verán, supoño, xa que a ensaladilla presta moito nos días de calor.

Comíamos todos cando un de nos, precisamente o que preparara a maionesa, botou man á boca e, discretamente, sacou algo que non tiña que estar entre os ingredientes da ensaladilla. E debeu poñer cara de sorpresa, supoño, que ninguén se deu conta da súa acción ata que o contou algo máis tarde.

Pouco despois, outro dos comensais fixo o mesmo e amosou publicamente o que lle molestara na boca: un anaco de unlla, perfectamente cortado, aparecera no medio da ensaladilla. O mesmo que lle pasara ao que preparou a maionesa e que ocultara o achado pensando que non se ía repetir.

¡Que noxo!, pensamos todos. ¿Cómo é posible que unha unlla, ou mellor dito, dúas, foran parar á ensaladilla, preparada na casa con todo o esmero do mundo? pensamos todos e, supoño, alguén expresou en voz alta mentres cada un remexía o seu prato na busca de máis inmundicias.

E apareceron. ¡Outra unlla!, pero neste caso non estaba soa, ía acompañada de algo máis. A expresión de noxo multiplicouse nas caras de tódolos presentes, pero un sinxelo exame do novo achado foi suficiente para que se relaxara o ambiente e houbera risas durante un bo anaco: as tales unllas non eran máis que unha semente do limón cortada polas coitelas do batedor con que se fixera a maionesa. Pero talmente parecían as unllas dun rapaz.

Non fun eu quen fixo aquela maionesa, pero sempre paso o zume de limón por un coador antes de poñelo na mesma. Paréceme un sistema máis axeitado que o que lin hoxe nunha revista, onde para evitar que as sementes do limón caian onde non deben, recomendan envolvelo cítrico nunha gasa antes de apertalo para sacarlle o zume.

O da “unlla” non foi agradable, pero… pensar no limón envolto en gasa…