“Estoy preparadando menudencia y puedo servirles unha tapa si les gusta”, dixo a mesoneira que me atendía, xunto cuns amigos, nun soportal da praza maior de Alcaraz, na provincia de Albacete.¿Menudencia? Preguntei.

Ya me parecía a mi que ustedes no son de por aquí. Pero seguro que les va a gustar, así que ya viene un buen plato, retrucou a boa muller, que remataba de servirnos unhas cervexas fresquiñas mentres admirabamos aquela praza de pedras vermellas.

Estabamos na vila camiño de Riopar co obxectivo de visitar o nacemento do río Mundo e descubrir que ata na Mancha se poden atopar verdadeiros oasis, como é esa fantástica serra de Alcaraz.

En poucos minutos tivemos na mesa o prato de menudencia: moegas e riles de cordeiro fritos con dentes de allos, estes cortados ao medio e sen pelar.

A mesoneira indicounos que debiamos coller medio dente de allo cun anaco de ril ou de moega, ou un de cada, e levalo todo xunto á boca.

Pasaron máis de doce anos, pero sigo con gañas de volver a Alcaraz por probar de novo a menudencia e, de paso, as delicias da cociña manchega, que pouco ten que envexar a outras máis coñecidas.

A manchega ten, ademais, o valor engadido do nome dos seus pratos tradicionais: atascaburras, duelos y quebrantos, hartatunos, tiznao, nuégados, andrajos…