Cocido gallegoPois na miña casa o cocido cómese con salsa de tomate” dixo María Castro (famosa en Galicia por Pratos Combinados e en España por Sin tetas no hay paraíso) durante a comida oficial da Festa do Cocido que tivo lugar en Lalín o 7 de febreiro. “Anatema” berrou Crespo, Alcalde da vila, ante a atenta mirada de Feijoo, que antes da comida, en público, se puxo tenro coa poesía de Cunqueiro e o pelo roxo da actriz: “no niño novo do vento hai unha pomba dourada” dixo dirixíndose a ela.

A cousa foi así ou de calquera outra maneira, que mentres María Castro comía un bo cocido eu tiña que conformarme con medio prato de sopiña por mor dun inoportuno virus gastrointestinal. Pero se non foi así foi parecido, polo que hoxe conta La Voz de Galicia.

E máis lle valeran ao señor Alcalde menos tiróns de orellas e máis lecturas sobre a historia do cocido para descubrir que ata non hai moito era común servir salsa co cocido, ata o punto de que Emilia Pardo Bazán inclúe varias receitas nos seus libros, o mesmo que autores como Ignacio Domenech ou Picadillo. Ata Cunqueiro fala da salsa do cocido en “A Cociña Galega”.

O que vai de seguido escribino hai anos nunha serie de programas para a Radio Galega sobre o cocido e fala, precisamente, das salsas do cocido:

AS SALSAS DO COCIDO

A salsa do cocido non se da hoxe moito. En poucas casas, por non dicir en ningunha, se pon hoxe salsa co cocido.

Na miña casa úsase ás veces, porque se fan dous cocidos diferentes. Faise o cocido galego, coma calquera outro cocido galego, procurando que sexa dos alegres e, de cando en vez, faise o “puchero bogotano”, que si leva salsa. É unha especie de salsa de tomate, con cebola e outros produtos e condimentos, como nata ou coandro, unha herba semellante ó perexil que a primeira vez que te enfrontas a ela cheira mal e non che sabe moi ben, pero cando te afás resulta moi rica e que lle da un sabor excelente as comidas.

O puchero bogotano é moi parecido ao cocido galego, coa súa carne de porco, costeliña, carne de xato, galiña ou polo, repolo, patacas… e outras cousas que aquí non usamos, coma o plátano ou a iuca cocidos. E a súa salsa, moi rica.

Dicíamos que agora non son moi habituais as salsas no cocido, pero en tempo si o foron… e non hai moito tempo aínda se empregaba. Cunqueiro, no seu libro sobre cociña galega, escrito nos anos setenta, fala de que chega o momento de poñerlle a salsa ao cocido. Di Cunqueiro “agora acostumase a servir co cocido ensalada de leituga ou salsa de tomate ou pementos morróns asados. Supoñamos que o xamón tolera a salsa de tomate, tamén a galiña e a carne de vaca, pero non tanto o lacón e menos o touciño e nada os grelos“. Cunqueiro explica tamén que a salsa de tomate para o cocido non debe levar cebola senón allo. E di que prefire os pementos fritidos ou a ensalada de leituga, e non a salsa de tomate, co cocido.

A mesma salsa de tomate empregouse durante moito tempo e era a máis habitual, inda que hai unha longa lista de salsas.

Picadillo, no seu receitario de 1905 fala de que o cocido sérveo cada comensal no seu prato (algo de tódalas carnes) e agrégalle unhas culleradas de salsa de tomate.

En 1915 Ignacio Domenech publica “La cocina elegante española” e fala do cocido español e indica que se acompaña de salsa de tomate servida nunha salseira. Fala tamén do cocido euscaldún, o cocido vasco, no que as carnes se serven revoltas cunha fritada de pementos e tomates.

Quen máis falou das salsas para o cocido foi Emilia Pardo Bazán, que a comezos do século XX publicaba “La cocina española antigua” na que inclúe diversas salsa para o cocido, como a salsa de perexil, feita con perexil, pan, vinagre e caldo de cocer a carne; fala da salsa de tomate, feita con tomate, caldo, pan remollado en vinagre, pementa, manteiga de porco e allo; e da salsa de vinagre, feita con pataca cocida, caldo, pan torrado e vinagre; ou a salsa marela, con pan frito, allo, cravo, azafrán e caldo, de novo; e tamén a salsa gran vía, que se fai con miga de pan, pemento doce, allo e caldo; a salsa de pemento, feita con pan, caldo, cebola, e pemento doce; a salsa de prebe, con salsa sobrante dun guiso anterior calquera, caldo, vinagre e pan frito; a salsa rioxana, finalmente, con pementos morróns, caldo vinagre, cebola, sal e xema de ovo cocido. En todas hai certos ingredientes, coma o caldo de cocer a carne, pan remollado en vinagre e por veces frito.

¿Por que agora non empregamos salsa co cocido?. Pode que, como dicía o outro, porque o cocido é un prato que se fai so e a salsa hai que facela. O cocido faise so, pero mira que da traballo, xa que previamente hai que preparalo todo e hai que atendelo.

Hoxe comín en Abastos 2.0. E tiven a gran sorte de facer de cochinillo de indias (¿ou era de coello?) cun prato que estará na oferta da casa en calquera momento: polbo con remolacha e escuma de queixo de San Simón.

Impresionante. O ben que casan o polbo e a escuma de queixo de San Simón é moi, pero moi sorprendente. Á remolacha aínda lle queda algo para integrarse ben no prato, pero xa digo que está en probas.

Antes de marchar preguntei cando vai estar na oferta formal da casa para volver.

Do resto da comida falarei nun próximo post, que agora marcho á inauguración de Ao pé do lar.

Hai moito tempo, nun país moi afastado…” podería comezar a nosa historia de aventuras. Pero esta é unha aventura próxima a nos, á nosa memoria colectiva como pobo.

Todo comeza cando o primeiro galego, ninguén sabe a que tribo pertencería, acendeu o lume para asar a carne que acababa de cazar. Aquel lume segue hoxe aceso nas nosas cociñas, na nosa memoria, na nosa historia, ata me atrevería a dicir que nos nosos xenes, e sen ningunha dúbida na nosa cultura.

Esta é a historia dun pobo que loita pola súa supervivencia, cunha sorprendente capacidade de adaptación ao medio e de aproveitamento dos recursos que o mesmo lle facilita e, ao mesmo tempo, cunha insólita capacidade de rexeitar algúns deses recursos, en ocasións moi abundantes, durante séculos e quen sabe si milenios, por ninguén sabe que estraño motivo.

Un pobo que pasa épocas de esplendor e épocas de fame e necesidade. ¿Cántos miles de millóns de ostras foi preciso consumir para que coas súas cunchas se puidera dar forma á argamasa da muralla de Lugo, que mide 2.117 metros de lonxitude, cun ancho de entre 4,20 e 7 metros, unha superficie de máis de 34 hectáreas e varios pisos de altura?. ¿Cántas fames puideron aplacarse de terse consumido os cogomelos que abondaban nos nosos montes e prados, os caracois que inzan as nosas hortas, as angulas que se botaban nas mesma hortas como abono ou os esturións que noutro tempo se pescaron no Miño para comida dos porcos?.

A aventura continúa nos nosos días e a partir da próxima semana a súa historia poderá contemplarse no Museo do Pobo Galego, na exposición “Ao pé do lar. Memorias da cociña“, que, xa o teño dito moitas veces, vai ser unha peza fundamental do Forum Gastronómico Santiago 2010 e que vai marcar unha diferenza substancial entre este congreso gastronómico e calquera outro celebrado en España e posiblemente no mundo.

Ao pé do lar” agromou na cabeza de Manolo Gago e medrou forte e vizosa gracias, fundamentalmente, ao seu empeño persoal e ao de Soledad Felloza. Manolo foi o ideólogo e Soledad o brazo armado, sempre co dedo no gatillo, disposta a disparar a súa cámara fotográfica da que saíron imaxes que van chegarlle moi fondo a tódolos visitantes da exposición. E detrás un pelotón ilusionado de cociñeiros, escritores, conta-contos, fotógrafos, infografistas, xornalistas e institucións que fixeron posible o traballo…

Un adianto da mesma atoparédelo nas páxinas de La Voz de Galicia (suplemento central Los Domingos) e de Faro de Vigo (suplemento Estela, páxinas 14-15) do 31 de xaneiro. E tamén no grupo de Facebook creado expresamente para a exposición e na web da mesma.

——-

FOTO (pertence á exposición): Pazo de Santa Mariña do Castro de Amarante (Antas de Ulla, Lugo).
Fina e o seu can Pastor repousan na inmensa lareira do pazo, probablemente da primeira metade do século XVI. Trátase da lareira en uso máis antiga que podes ver nesta exposición. As lacenas, situadas no extremo contrario do gran recinto da cociña, están decoradas con relevos de cunchas de vieira. Desde alí sobe unha escada monumental cara ás plantas nobres do edificio. (Foto: Sole Felloza)

Capítulo 0

La Caja de los Hilos

Tolón, tolón, tolón… soa o meu teléfono unha mañá hai xa tempo. O meu ton de chamada son as campás de Bastabales, grabadas por min mesmo no toque de oración de tódolos mediodías gracias a que o campaneiro me permitiu un día, hai tempo, subir con el ata a torre da igrexa.

Tolón, tolón, tolón…

Si?

A ver oh, pasa por aquí esta tarde que che presento a José Andrés. O que chamaba era Marcelo Tejedor, que tiña ao cociñeiro e estrela da televisión gravando no seu restaurante imaxes para una serie de televisión que se emitiría en Estados Unidos.

E aló fun. No medio dunha morea de xentes do equipo técnico e de produción José Andrés, Marcelo e máis eu mantivemos unha amigable conversa ata que alguén deu a orde de volver ao traballo.

Non volvín preocuparme polo asunto ata que hoxe, a través de Berenguela, din co video do capítulo dedicado a Galicia por José Andrés, cunha curiosa receita de pementos de Padrón recheos de queixo de tetilla e o traballo de dous grandes de Compostela, Marcelo Tejedor e Bernarda Gómez Arcos (Pan da Troia). E como todo ten un pero, paréceme que José Andrés puido gravar o polbo á feira nunha feira e o resultado sería polo menos máis atractivo.

Orxais pode que lle soe a nome faraónico aos afeccionados ás películas de momias, pero nada máis lonxe da realidade. Orxais atópase no concello lucense de Quiroga, zona de produción de bos viños, augardentes e aceite de oliva, no ámbito da denominación de orixe Ribeira Sacra.

De Orxais, como leo en El Progreso (non está na edición dixital e non o poido enlazar) saíu un día Mónica Fernández, que regresa alí cada vez que as súas ocupacións lle deixan un tempo libre.

Mónica Fernández será outra protagonista galega de Madrid Fusión, xa que vai recibir o premio ao mellor maitre polo seu traballo no restaurante de cociña xaponesa, emprazado en Madrid 99 Sushi Bar.

Curiosidad: Madrid Fusión

Sempre os alimentos galegos gozaron de gran reputación ao outro lado do telón de grelos. Os mariscos, os peixes, as carnes, as verduras, os viños, os queixos repítense no imaxinario popular español do exquisito.

Así que nos convertemos en exportadores dunha parte do mellor que tiñamos no país. Os madrileños seguen presumindo de que alí comen o mellor peixe de Galicia, por exemplo, pero seguen vindo a Galicia a comer marisco e peixe e descubrir que non é tan certa esa afirmación.

Tiñamos pendente conseguir que a nosa cociña tivese o mesmo prestixio entre as elites da gastronomía, porque a nivel popular non se cansa un de escoitar aos turistas que nos visitan o ben que se come en Galicia. A gastronomía está entre os primeiros atractivos turísticos de Galicia e no caso dunha cidade como Santiago de Compostela, que tanto ten que ensinar, é o segundo motivo da visita. Di sempre o alcalde da cidade que o 92 por cento dos que visitan Santiago teñen como segundo motivo da súa viaxe a gastronomía. Para o outro 8 por cento a gastronomía non está en segundo lugar sinxelamente porque ocupa o primeiro.

Dicía que estaba pendente prestixiar a nosa cociña entre as elites. E parece que pouco a pouco imos dando pasos importantes. Algúns tan importante como a presenza de Marcelo Tejedor na próxima edición de Madrid Fusión, participando nunha sesión que pretende reunir o mellor do mellor da década que remata. Titulado “Iconos de una década prodigiosa en la cocina española” reunirá a  Ferran Adrià, Sergi Arola, Hilario Arbelaitz, Juan Mari Arzak e Elena Arzak, Martín Berasategui, Quique Dacosta, Dani García, Andoni Luis Aduriz, Joan e Jordi Roca, Pepe Rodríguez Rey, Marc Singla, Pedro Subijana e Marcelo Tejedor.

A icona de Marcelo nesa sesión será a súa “Pescada de Celeiro con pilpil de limón e caldo de pementos verdes”, un prato redondo, perfecto, do que xa escribín noutras ocasións, un prato que xa en 2008 fora situado pola revista Vino+Gastronomía coma o cuarto mellor prato do ano.

Ver en Capítulo 0: Unha pescada entre os grandes

Na foto a nova directiva da Asociación de Sumilleres Gallaecia, coa que me unen uns especiais lazos de amistade e que o ano pasado me galardoou con el título de “Periodista Dinstinguido Gallaecia”.

De esquerda a dereita Eugenio Rodríguez (Vinoteca Cosecha del 64. A Coruña, tesoreiro),  Alberto Román (El Cabás e Cortello de Ribadeo-Lugo, secretario), Mercedes González (Monitora de Hostalería e Asesora dos Restaurantes Paprica, La Barra e Colón en Lugo, presidenta) e Luís Paadín (Monitor de Hostalería, freelance, vicepresidente).[/lang_gl

O restaurante Ikarus seleccionou a Marcelo Tejedor (Casa Marcelo, Santiago de Compostela) para que da coñecer a súa cociña ao público austríaco e alemán durante o mes de febreiro de 2010.

As instalacións do Hangar-7, o complexo aeronáutico de Red Bull, aloxa, xunto con outras moitas cousas, ao restaurante Ikarus, asesorado por Eckart Witzigmann e Roland Trettl , no que se consagra cada mes do ano a un cociñeiro de talla internacional. Lee el resto de esta entrada »

Fai poucos días, nunha visita a Torre da Algalia para comprar un queixo do que falarei noutro momento, atopei algo que cría perdido en Galicia: augardente de mirabel.

Dos mirabeles escribín e falei en varias ocasións, así como da augardente que do mesmo se obtén e que en Francia ten un gran éxito.

En Galicia tamén se produce augardente de mirabel, aínda que o seu destino preferente sexa a elaboración de licor da mesma froita. Poñense os mirabeles en maceración na súa propio augardente, xunto con azucre, e comercialízase como licor. Unha mágoa.

Fai algún tempo coñecín, e afeccioneime, ao augardente de mirabel que producía Quinta de Couselo baixo a marca Pozo do Demo. Pero se as vendas de licor de mirabel ían ben, as da súa augardente non, e acabaron por retiralo de mercado, para o meu desconsolo. Durante meses errei, como alma en pena, de tenda en tenda preguntando pola augardente de mirabel e esperando que queda algunha botella, pero nada.

Así que en Torre da Algalia levei a alegría de atopalo de novo e o susto do seu prezo. Elaborado por Pazo Valdomiño e embotellado en recipientes de cristal de bohemia, a cousa andaban polos sesenta euros. Así que chamei á destilería e, como era previsible, anunciáronme que tamén se comercializaba en envases máis normais e a un prezo arredor dos 30 euros a botella de 70 centilitros. Merece a pena pagalos.

Esta tarde chegou un paquete, cortesía de Pazo Valdomiño, coa augardente de mirabel, cuxa botella aparece na fotografía. Había máis cousas pero delas falaremos noutro momento.

A augardente de mirabel de Pazo Valdomiño (45º) é aromática e recorda plenamente á froita da que procede, tanto en nariz como en boca. Unha auténtica delicia que merece a pena probar, aínda que xa preveño da dificultade para atopalo, posto que só sacan ao mercado unhas 2.000 botellas anuais.

Eu probeino a temperatura ambiente e desenvolve un aroma e un sabor potentes, pero tal vez resulte demasiado contundente en boca (os 45 graos non perdoan), así que haberá que poñelo a refrescar.

Actualidad

    sígueme en Twitter

    © 2007 Colineta | Curved 3-Columnas por Felix Ker & JustSkins.| Traducido por Trazos Web & Arquitectura